งรัด ไม่ทันไรยังมีคนจับมือเขาไปกดตรงหน้าอกนุ่มนิ่มของพวกนาง ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!
ครั้งนั้นเขาโดนนายท่านลงโทษส่งไปโรงค้าเด็กหนุ่มและถูกเจ้าเด็กเริ่นเสียงบังคับให้เปลี่ยนมาใส่ชุดโปร่งบาง แต่ก็เพียงเพื่อเชยชม ไม่ยอมให้แตะต้อง ไหนเลยจะเหมือนหญิงพวกนี้ แขกมาคนหนึ่งก็ทำเอาตกใจราวกับหมาป่าหิวโหยตะครุบเหยื่อ คนพวกนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังผู้สง่างามเช่นเขา นึกไม่ถึงว่าจะโดนหญิงในหอนางโลมพวกนี้เอาเปรียบ พอคิดๆ ดูก็มีแม้กระทั่งใจที่อยากจะฆ่าคนแล้ว
ฮุยหลางจ้องเหลิ่งหวาที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างขุ่นเคือง ทั้งหมดเป็นเพราะเขา หากไม่ตะโกนเช่นนั้น ผู้หญิงพวกนี้คงไม่พุ่งมากันหมด
ไม่ทันไร เขามองไปทางเฟิ่งจิ่วอยากระบายอารมณ์ใส่ แต่สุดท้ายกลับบอกเพียงว่า “เจ้าทำร้ายจิตใจนายท่านเกินไปแล้ว เขาจริงจังกับเจ้านะ” กล่าวจบก็หันตัวจากไป
เขาไม่เข้าใจเลย นายท่านยอดเยี่ยมเพียงนั้น ทำไมภูตหมอถึงไม่หวั่นไหว? นายท่านทำตัวออกนอกหน้าถึงเพียงนั้น ลดความถือตัวลงครั้งแล้วครั้งเล่า นางกลับผลักไสเสียทุกครั้งไป
จิตใจของสตรีช่างเหมือนเข็มในมหาสมุทรจริงๆ คาดเดายากและไม่อาจไขว่คว้า สงสารก็แต่นายท่านกับเขาที่โดนเอาเปรียบไปด้วย
เมื่อเห็นพวกเขาออกไป เหลิ่งหวาหยิบเงินออกมาจ่ายค่าทำขวัญ แล้วเดินออกจากหอบุปผาไป เห็นนายท่านมีสีหน้าไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่ไม่แยแสอะไร ใจเขาจึงบีบรัดเล็กน้อย
นายท่านไม่ได้ไม่สนใจเสียหน
