ที่เขากินแล้ว ที่เหลือล้วนให้นางกินหมด
“อิ่มแล้ว?”
“อืม อิ่มแล้ว” เธอลูบๆ ท้อง กินโจ๊กหม้อเดียวก็อิ่มแล้วจริงๆ หนำซ้ำพอกินอิ่มยังไม่ค่อยอยากขยับตัวสักเท่าไหร่ ทำยังไงดี?
“เอิ๊ก!”
เธอเรอไปทีหนึ่ง ก่อนยิ้มเก้อๆ “ไปเดินเล่นย่อยอาหารกันเถอะ! จากนั้นค่อยหาที่ฟังดนตรีชมทิวทัศน์”
จะไปไหนเจ้าตำหนักยมราชไม่มีความเห็น แต่ไหนแต่ไรก็ทำเพื่อเวลาและโอกาสที่จะได้ไปมาหาสู่กับนางสักหน่อย ด้วยเหตุนี้ตลอดทางนางบอกจะไปไหนก็ไปที่นั่น เดินเล่นตามนางตั้งแต่เช้าจนฟ้าค่อยๆ มืด จนกระทั่งเหลิ่งหวาโดนนางแยกออกไปก่อน บอกว่าจะไปจัดแจงสถานที่อะไร
เห็นเช่นนี้แววตาดำขลับจึงไหววูบเล็กน้อย นางอยู่เป็นเพื่อนเขาทั้งวันจริงๆ ยามนี้ฟ้าจะมืดแล้ว หรือยังเตรียมการแสดงอะไรไว้ให้เขาอีก?
นึกถึงตรงนี้ หัวใจเขาหวั่นไหวเบาๆ แอบเฝ้ารอคอยเล็กน้อย
“นายท่าน สั่งการไปเรียบร้อยแล้วขอรับ” เหลิ่งหวากลับมารายงาน ยืนอยู่ด้านหลังนางอย่างมีระเบียบ
“ท่านเจ้าตำหนัก ไปกันเถอะ! มาถึงจุดสำคัญของวันนี้แล้ว ข้าเตรียมการเพื่อท่านเป็นพิเศษเลย”
เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ในแววตามีความลึกลับที่คนไม่อาจคาดเดาได้เล็กน้อย ก่อนจะพาเขาเดินหน้าต่อไป จนกระทั่งมาถึงด้านหน้าหอที่บนประตูทางเข้าแขวนโคมไฟสีแดงอยู่สองอันถึงจะหยุดฝีเท้าลง…
……………………………………
