ัน พวกเรื่องยิบย่อยภายในจวนจะไม่มีคนจัดการไม่ได้
หลายวันนี้เธอมัวแต่ปรุงกลั่นยาอายุวัฒนะอยู่ในห้วงมิติ ไม่อย่างนั้นก็เร่งทำยาออกมาให้พวกองครักษ์ใช้กันไม่ทัน อีกทั้งมู่หรงป๋อใกล้จะระงับอารมณ์ไม่อยู่ คงมีการเคลื่อนไหวภายในสองวันนี้
ขณะกำลังจะกลับไปก็เห็นร่างทั้งสามอยู่ตรงหน้าไม่ไกล เมื่อเห็นพวกเขาแววตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย บนใบหน้างามล้ำผุดรอยยิ้มออกมา “ท่านเจ้าตำหนัก ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?” เจ้าหมอนี่ได้ยินว่าสองสามวันนี้ไม่ออกมาเลย นึกว่าเขาจะทนอยู่แต่ในห้องได้เสียอีก! คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะวิ่งแจ้นออกมา
เฮ้อ! อันที่จริงเธออยากพูดเหลือเกินว่าท่านอยู่ในเรือนนั้นอีกสักหลายวันเถอะ! เพราะเขามองมาด้วยสายตาเร่าร้อนเช่นนั้น เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!
กลัวจริงๆ ว่าหากวันหนึ่งเธอทนไม่ไหว จะพุ่งเข้าไปกินเขาเสีย
เจ้าตำหนักยมราชไม่รู้ความคิดนาง ยามนี้เห็นใบหน้านางประดับรอยยิ้ม ตาคิ้วโค้งมนเสียน่ารักน่าชัง ก็ลืมคำพูดที่นางบอกว่าเขาเคลิบเคลิ้มหวาบหวามอะไรนั่นไปแล้ว และเพราะเห็นนางกับรอยยิ้มนั้นหัวใจจึงลอยล่องขึ้นมา เพียงแต่แม้เป็นเช่นนี้เขาก็ยังวางท่าทีเย็นเยือกเฉยชา หลังจากชำเลืองมองนางแวบหนึ่งก็มองไปยังทิวทัศน์รอบๆ
ปริปากเอ่ยว่า “ข้าว่างไม่มีอะไรทำจึงมาเดินเล่นตรงภูเขาด้านหลังนี้”
“โอ้? ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง! งั้นท่านเดินเล่นต่อไปเถอะ ข้าจะไม่รบกวนอารมณ์สุนทรีย์ของท่าน” เธอพยักหน้าทันควัน พูดจบด้วยรอยยิ้ม
