ก็วางใจได้ แต่เจ้าตำหนักยมราชที่พักอยู่ที่นี่ตอนนี้ล่ะจะทำยังไง? ดูแล้วท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรนัก เขาคิดจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน? คงไม่พาเจ้าไปด้วยหรอกนะ?” กวนสีหลิ่นท่าทางแปลกๆ นึกถึงเจ้าตำหนักที่สวมชุดคลุมสีดำน่าเกรงขามไร้คนเทียบก็ผวาอยู่บ้าง
แรงกดดันจากคนคนนั้นแข็งแกร่งเกินไป แค่มองไกลๆ แวบเดียวยังรู้สึกได้ถึงความน่ากลัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่เห็นเขาสังหารตัวประหลาดเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณด้วยตาตนเอง
“อืม เจ้าหมอนั่นรับมือยากจริงๆ ข้าขอบอกท่าน ว่าข้ารู้สึกผิดต่อเขานิดหน่อย เพราะข้าก็ขโมยของเขามาไม่น้อย เฮ้อ! ทำเรื่องแย่ๆ ไว้เยอะเกินไป ตอนนี้เจ้ากรรมมาหาใจข้าก็สั่นๆ จะพูดยังไม่กล้าเลย”
สีหน้าเธอหมดหนทาง ในใจยิ่งหวาดกลัว นึกถึงโสมพันปีที่ขโมยมาจากเขา ยังมีของพวกนั้นที่เอามาจากหอสมบัติครั้งนั้นอีก คิดๆ แล้วเธอก็เกรงใจนิดหน่อย
แม้เธอไม่ขาดเงิน แต่ด้วยกำลังทรัพย์ตนจะซื้อของพวกนั้นกลับไม่อาจทำเช่นเขาที่โบกมือให้เธอเลือกหยิบเก็บเข้าห้วงมิติตามใจชอบได้ ตอนนี้ดีแล้ว เอาเปรียบเขามากเกินไป พอเห็นเขาถึงอยากจะหาที่หลบขึ้นมาราวกับหนูเจอแมว
………………………………………………….
