สายตามองผ่านริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อย ใบหน้ายิ่งร้อนผ่าวและงุ่มง่ามอยู่บ้าง เขาละสายตาออกอย่างรวดเร็ว แล้วขานรับด้วยหน้าเย็นชาบึ้งตึง “ได้ เจ้านอนไปเถอะ! ข้าจะช่วยเรียกคนให้”
พูดจบถึงจะเดินออกไปด้านนอก
เพราะเฟิ่งจิ่วจ้องมองเขาตลอด ด้วยเหตุนี้จึงเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนและใบหูร้อนผ่าวแดงก่ำนั้น ในใจนึกแปลกใจเล็กน้อย รอจนเขาออกจากห้องไปและปิดประตูลงแล้ว เธอถึงสบถด่าอย่างกลั้นไม่อยู่
“เสแสร้ง!”
………………………………………………….
ตอนที่ 442 เจ้าตำหนักยมราชยิ่งประหม่า
เมื่อฮุยหลางกับอิ่งอีด้านนอกเห็นนายท่านออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อย เร็วถึงเพียงนี้เชียว?
“นายท่าน ท่านออกมาแล้ว?”
ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ เห็นใบหูเขายังแดงเล็กน้อย ในใจก็หัวเราะเบาๆ ไม่นึกเลยว่านายท่านจะเขินอายเป็นด้วย เห็นได้ยากจริงๆ! แต่เสร็จเรื่องรวดเร็วเกินไปหน่อยหรือไม่?
ฮุยหลางพินิจมองเขาจากบนลงล่าง พลางคิดว่าเย็นนี้ต้องสั่งห้องครัวจวนตระกูลเฟิ่งตุ๋นของบำรุงอะไรให้นายท่านหรือไม่?
เจ้าตำหนักยมราชจัดการอารมณ์ ชายตามองสองคนนั้น เห็นพวกเขาจ้องตนด้วยท่าทางแปลกๆ สีหน้าจึงเคร่งขรึมทันที “นิ่งอะไรอยู่ตรงนี้? ไปตามแม่เหลิ่งซวงคนนั้นมา! แล้วให้คนเตรียมน้ำร้อนเข้าไปให้นางอาบด้วย”
ได้ยินคำพูดนี้ ฮุยหลางฉีกยิ้มกว้าง “ขอรับๆๆ ข้าจะไปเดี๋ยว ไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!”
ฮ่าๆ ดูท่าทางจะสำเร็จแล้ว ก่อนหน้านี้ยังกังวลว่าเส้นทางการไล่ตามภรรยาของนายท่าน
