ึง เดิมนึกว่าวิญญาณต้นดวงนั้นจะหนีไปได้หรือถูกชายชุดดำสังหาร แต่…ใครจะนึกว่ามันกลับโดนสัตว์ตัวน้อยร่างขาวราวหิมะกลมดั่งลูกหนังกลืนลงไปเสียแล้ว?
อาจเพราะภาพนี้น่าเหลือเชื่อเกินไป แต่ละคนจึงเบิกตากว้าง ผ่านไปนานก็ไม่อาจตั้งสติกลับมาได้ จนกระทั่งเห็นสัตว์ตัวน้อยซึ่งกระโจนเข้าไปกลืนวิญญาณต้นกลางอากาศร่อนลงพื้นอย่างมั่นคงแล้วจึงเรอออกมา สะบัดร่างกาย จากนั้นขยายร่างใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
หนึ่งเท่า…สองเท่า…สามเท่า…
สัตว์ตัวน้อยที่เดิมตัวเท่าลูกหนัง เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจก็กลายเป็นสัตว์ร้ายที่ตัวใหญ่กว่าสิงโต ขนสีขาวราวหิมะยามนี้ยาวลู่ลงข้างลำตัว ทั้งยังปุกปุยอยู่บ้าง ทำให้ร่างกายมันดูแล้วยิ่งใหญ่โตกว่าเดิม ลวดลายสัตว์ร้ายแวววาวบริเวณหน้าผากกลับเด่นชัดอย่างยิ่ง…
“กรร!”
อสูรกลืนเมฆายืดตัวบิดขี้เกียจ คำรามเสียงเบาคราหนึ่ง รู้สึกกินอิ่มเต็มที่ มันแลบลิ้นเลียมุมปาก ซ้ำยังยกอุ้งเท้าข้างหนึ่งขึ้นเช็ดอย่างสง่างาม ดวงตาคู่ดุร้ายชายตามองผู้คนโดยรอบ เมื่อหยุดลงบนร่างเจ้าตำหนักยมราชก็มีอาการหลบหลีกและหวาดกลัวเล็กน้อย มันร้องเบาๆ สะบัดหาง เงยหน้าขึ้นเดินกลับไปด้านหลังเฟิ่งจิ่วอย่างเชื่องช้า แล้วนอนลงบนพื้นด้วยความเกียจคร้าน
พอมันนอนลงไป ตรงหน้าผากก็มีลำแสงหนึ่งแวบผ่าน ร่างใหญ่โตพลันย่อส่วนลงด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า กลายเป็นสัตว์ตัวน้อยสีขาวน่ารักน่าชัง มองรูปร่างใหญ่โตที่ดุร้
