ดที่เอาเปรียบเขาเสียมากมาย?
“หึ! เจ้าก็ช่างอ่อนหัดนัก! โดนคนมาบังคับแต่งงานถึงหน้าบ้าน ไม่นึกว่าจะไม่รู้จักเอ่ยอ้างชื่อข้า คิดว่าที่เจ้าประจบประแจงข้ามันเสียเปล่ารึ?”
เขาสั่งสอนเสียงเข้มอย่างไม่สบอารมณ์ แต่กลับตัดใจสั่งสอนเกินเหตุไม่ได้ คำพูดก็ไม่รุนแรง ทว่ามีความรู้สึกจนปัญญาที่ไม่อาจอบรมคนให้ดีได้ เฟิ่งจิ่วฟังแล้วอึ้งงันไป มองเขาตาค้าง
เขาจะให้นางอาศัยชื่อและพึ่งพาอำนาจเขา? เธอฟังผิดไปหรือเปล่า? ทำไมเธอถึงไม่รู้ว่าไปกอดแข้งกอดขาหนาๆ และอาศัยที่พึ่งยิ่งใหญ่เช่นเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
เธอสงบใจลง กะพริบตามองเขา นิ้วเรียวงามดั่งหยกชี้ไปทางตัวประหลาดเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณผู้นั้น กล่าวด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ข้าสู้เขาไม่ไหว เขาบอกว่าจะกำราบข้า”
………………………………………………….
ตอนที่ 432 เฟิ่งจิ่วฟ้องร้อง
เหล่าองครักษ์เห็นนายท่านของตนกล่าวฟ้องกับชายฉายานามเจ้าตำหนักยมราชด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ มุมปากก็กระตุกอย่างอดไม่ได้ ต่างพากันก้มหน้าลงไป
อาจเพราะเคยเห็นการกระทำเด็ดขาดที่เหี้ยมโหดรุนแรงของนายท่าน จึงปรับตัวกับท่าทางไร้เดียงสาและน้อยใจนี้ไม่ค่อยได้ แม้ดวงตาสดใสจะกะพริบ แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ มองอย่างไรก็เป็นใบหน้าไร้พิษสง แต่พวกเขาไม่รู้สึกว่านายท่านใส่ซื่อไร้พิษภัยเลย…
ส่วนเจ้าตำหนักยมราชซึ่งได้ยินคำร้องทุกข์จากนาง ไอชั่วร้ายทั่วกายกระจายออกมา แววตาลึกล้ำพลันเย็นชา ก้นบึ้งดวงตาฉายไอสังหารเย็นเยียบ
