องแคว้นเหินเวหาใส่ใจองค์รัชทายาทเป็นพิเศษ
“ไสหัวไป!”
แววตาน่ากลัวของชายชราจับจ้องบนร่างผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังสี่คนนั้น สะบัดแขนเสื้อ จากนั้นกระแสลมทรงพลังพรั่งพรู ซัดพวกเขากระเด็นออกไปเสียดื้อๆ
“อั่ก!”
ปากพวกเขากระอักเลือด โดนโจมตีกระเด็นล้มลงบนพื้น อยากจะลุกขึ้นมา แต่ภายใต้แรงกดดันมหาศาลกลับรู้สึกเหมือนร่างกายโดนก้อนหินใหญ่ทับไว้ พอขยับก็เจ็บ อยากลุกขึ้นแต่ทำไม่ได้
“นายท่านรีบหนีไป! นั่นตาเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณ!”
แม้ทั้งสี่บาดเจ็บหนัก แต่ยามนี้ยังจำได้ว่าเฟิ่งจิ่วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พลังของนางอาจแข็งแกร่งมาก จะจัดการระดับหลอมแก่นพลังก็ย่อมได้ ทว่าถึงแม้ตัวประหลาดเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณมีวรยุทธ์สูงกว่าหลอมแก่นพลังแค่ขั้นเดียว กำลังกลับทรงพลังมากขึ้นสิบเท่า หากนางตกอยู่ในกำมือเขา นั่นคง…
นึกถึงเมื่อครู่ที่ตัวประหลาดเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นบอกจะกำราบนายท่าน พวกเขารู้สึกแต่ว่าหัวใจหนักอึ้งโดยพลัน
เมื่อได้ยินคำพูดพวกเขา หน้าคนจวนตระกูลเฟิ่งและตระกูลเกิ่งล้วนเปลี่ยนสี ตัวประหลาดเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณ? ชายชราคนนั้นเป็นตัวประหลาดเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณรึ?
“แย่แล้ว ครั้งนี้ตระกูลเฟิ่งจบเห่แล้ว หากเป็นหลอมแก่นพลังขั้นสูงสุดก็ยังดี แต่เป็นตาเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณเสียนี่…” ผู้เฒ่าเกิ่งพูดพึมพำ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตก เกรงว่าต่อให้เขาเสี่ยงชีวิตไป ก็ไม่อาจปกป้องคนที่โดนตัวประหลาดเฒ่าระดับกำเน
