มด้วยความโกรธ ให้ทหารอารักขาพวกนั้นไปจวนตระกูลเฟิ่งอีกครั้ง
เนี่ยเถิงวางแก้วในมือลงแล้วลุกขึ้น แววตาเคร่งชำเลืองมองเขา ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเปล่งออกมาพร้อมกลิ่นอายอันตรายและการกล่าวเตือน
“นางคือผู้หญิงที่จะเป็นชายารองของข้า ชื่อนางไม่ใช่ชื่อที่เจ้าจะเรียกได้ตามใจชอบ” กล่าวจบก็หันกายสาวก้าวออกไป
มู่หรงป๋อนั่งอยู่ตรงนั้นทั้งสีหน้าดูไม่ได้ มือที่วางไว้ใต้โต๊ะแอบกำหมัด รู้สึกแต่ว่าขายหน้า
เขาคือผู้ครองแคว้นที่ทรงเกียรติ แม้เป็นผู้ครองแคว้นเล็กๆ ก็ไม่ควรถูกทำให้เสียหน้าต่อหน้าข้าราชสำนักของตัวเอง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นเขาคงตบโต๊ะลุกขึ้นด้วยความโกรธจัดแล้ว เสียแต่คนผู้นี้เป็นองค์ชายรัชทายาทแคว้นเหินเวหา เขาล่วงเกินไม่ได้…
เห็นเนี่ยถิงออกไป คนในงานเลี้ยงต่างลอบถอนหายใจ ถึงจะโล่งอกก็เห็นสีหน้าของผู้ครองแคว้นไม่สู้ดี แต่ละคนที่เดิมเคยวางใจจึงหวั่นๆ ขึ้นมาอีกครั้ง เพียงคิดว่างานเลี้ยงครั้งนี้ช่างทำให้พวกเขาสั่นกลัวจนเหงื่อออกท่วมเลยจริงๆ
ชายวัยกลางคนชุดดำที่ตามอยู่ด้านหลังเนี่ยเถิงเหลือบมองนายท่านตรงหน้าอย่างระแวดระวัง เห็นกลิ่นอายทั่วร่างเขาอึมครึม กำลังเก็บความโกรธไว้รางๆ จึงหวั่นใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
ทันใดนั้นก็เห็นนายท่านที่เดินเอามือไพล่หลังตรงหน้าหยุดลง เขาแอบปาดเหงื่อ ยังดีที่ไม่ได้ตามใกล้เกินไปนัก ไม่เช่นนั้นคงชนไปแล้ว
“เจ้าไม่ต้องตามหรอก” เนี่ยเถิงปริปากบอก ฝีก้าวเปลี่ยนไปยังทิศทางหนึ
