ากจะปิดบัง
เรียกชิงเกอเข้าไป? อยู่เป็นเพื่อนองค์รัชทายาทแคว้นเหินเวหา? เสด็จพ่อเขานับวันยิ่งถดถอยโดยแท้! นี่เห็นชิงเกอเป็นอะไรกัน
“เตรียมเกี้ยว! ข้าจะเข้าวัง!” เขาสะบัดแขนเสื้อ เดินก้าวยาวออกไป
อีกด้านหนึ่ง เมื่อกวนสีหลิ่นในตลาดมืดได้ยินข่าวก็ตกใจไปครู่หนึ่ง มองผู้ดูแลเหยียนพลางถาม “ท่านว่าอะไรนะ รัชทายาทแคว้นเหินเวหามาถึงแล้วรึขอรับ?”
ผู้ดูแลเหยียนพยักหน้า บอกว่า “ถูกต้อง เรือเหาะยังจอดอยู่หน้าประตูวังเลย! ว่ากันว่ามารับคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่ง” พูดจบเสียงก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามอย่างค่อนข้างสงสัยว่า “คุณหนูใหญ่เฟิ่งคงไม่เคยไปแคว้นเหินเวหากระมัง? ทำไมถึงไปต้องตาองค์รัชทายาทแคว้นเหินเวหาเข้าได้ ซ้ำยังจะแต่งเป็นชายารองอีก?”
“ชายารอง? ฮ่าๆๆ!”
กวนสีหลิ่นหัวเราะร่า เพียงแต่เสียงหัวเราะกลับเจือความประชดประชันไว้ “ไม่ต้องพูดถึงชายารองเลย ต่อให้เป็นชายาเอก น้องสาวข้าก็ไม่ชอบเขา! แค่รัชทายาทแคว้นเหินเวหา เขาไม่คู่ควรกับนางด้วยซ้ำ! จะให้นางไปเป็นชายารอง? ช่างน่าขันเสียจริง!”
ได้ยินคำพูดนี้ ผู้ดูแลเหยียนก็ผงะไป ไม่รู้ว่ากวนสีหลิ่นเอาความกล้ามาจากไหน? สำหรับเขาคุณหนูใหญ่เฟิ่งก็แค่มีรูปโฉมงามล่มเมือง ด้านวรยุทธ์ไม่น่าเอ่ยถึง แต่ทำไมเมื่อกวนสีหลิ่นพูดมา กลับเหมือนนางทั้งสง่างามไม่ธรรมดา สูงส่งเกินเอื้อม แม้แต่รัชทายาทของแคว้นระดับหกยังไม่คู่ควร?
เพราะอะไรกัน?
ทันใดนั้น ในความคิดเขามีร่างสีแดง
