ตอนที่ 359 คมพยับออกโรง!
เธอพาหลัวอวี่หนีออกไปได้ก็ไม่เท่าไหร่ ยังจะช่วยพวกเขาอีก? ใครจะรู้ว่าพวกเขาสองคนจะตายอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า? เสี่ยงอันตรายถึงตายเพื่อไปช่วยผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังที่ไร้ญาติขาดมิตรสองสามคน? เธอไม่ได้ใจดีถึงเพียงนั้นหรอกนะ
“ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็อยู่ต่อไปเถอะ!”
ชายชราร่างผอมแห้งผู้ชั่วร้ายกล่าวอย่างน่าหวาดกลัว สิ้นสุดเสียงเพียงเห็นผีสาวชุดแดงตนนั้นที่เคยยืนลอยอยู่ด้านหลังเปล่งเสียงเรียกเบาๆ
“มาสิ… มาสิ… อยู่ต่อเถอะ… อยู่ต่อเถอะ…”
ชุดสีแดงเลือดโฉบผ่านมากลางเวหา เสียงฟิ้วลอยมาทางเฟิ่งจิ่วกับหลัวอวี่ เสียงนั้นช่างอ่อนโยนแปลกประหลาดและมีกลิ่นอายหนาวเหน็บอยู่จางๆ
เฟิ่งจิ่วสังเกตว่าหลังได้ยินเสียงที่มีการควบคุมใจคนบางส่วนหลัวอวี่ที่เดิมทีโดนลากขึ้นมาจิตใจก็เริ่มหงอยเหงาขึ้นมา จึงยื่นมือไปตบหลังศีรษะเขาทีหนึ่งทันที สบถด่าว่า “นิ่งอะไรเล่า? หากยังอึ้งอยู่เจ้าก็อยู่ต่อเป็นเพื่อนนางเลยละกัน!”
“ซี๊ดอ๊าก!”
พอรู้สึกเจ็บหลัวอวี่ก็ฟื้นสติกลับมาอีกครั้ง เห็นตัวเองเกือบจะเสียสติไป จึงหวาดกลัวอย่างอดไม่ได้ “นายท่าน ผีตนนี้ร้ายกาจเหลือเกินขอรับ ข้าน้อยฟังเสียงนางไม่ได้!”
เขาก็ไม่อยากแต่ไม่รู้ทำไมพอได้ยินเสียงที่นุ่มนวลนั้นก็ลืมว่าตัวอยู่ที่ไหน หัวสมองก็เลอะเลือนไปหมดและไม่อาจควบคุมสติได้เลย
“นั่นคือวิญญาณผู้ฝึกตนที่มีวรยุทธ์อยู่บ้าง พลังเทียบเท่าผู้ฝึกเซียนระดับสร้างรากฐาน กำ
