ลังเจ้ารับไม่ไหวแน่นอน”
เธอพูดอย่างเสียอารมณ์ แล้วโยนขวดหนึ่งให้เขาพลางบอกว่า “ใช้ยานี้ปิดปากปิดจมูกไว้ สูดเข้าไปสมองจะอยู่ในสภาพตื่นตัวและไม่ถูกควบคุมโดยง่าย”
กล่าวจบเธอผลักเขาออกไป กระบี่คมพยับที่มีประกายเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นในมือ ภายใต้การสะบัดขยับพลังกระบี่รุนแรงจึงแทงไปทางผีสาวชุดแดงที่ลอยมาทันที
หลัวอวี่เห็นท่าทางจึงรีบร้อนเปิดขวดออกดมกลิ่นสักพัก เพียงรู้สึกว่ากลิ่นนั้นฉุนเสียจนยากจะรับไหวแต่ไม่ยอมรับไม่ได้ว่าสูดไปแค่นิดเดียวร่างกายก็ตื่นตัวราวกับได้ยาชูกำลัง คิดๆ หาวิธี ฉีกผ้าจากเสื้อตัวในมาเทยาไว้ด้านบนเสียหน่อยแล้วนำขึ้นมาผูกปิดปากปิดจมูก เก็บขวดยาหยิบกระบี่ยาวอยากจะลองฟันทำลายเขตอาคมนั้น
“กระบี่คมพยับ!”
ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังทั้งสี่รู้จักกระบี่คมพยับเล่มนั้นต่างก็ตกใจ พวกเขาไม่นึกว่าจะได้เห็นกระบี่เทวะในตำนานที่สูญหายไปนาน และยิ่งคาดไม่ถึงว่าตอนนี้คนที่ครอบครองกระบี่จะเป็นแม่หนูน้อยที่ดูอายุราวสิบห้าสิบหก
“เหอะๆๆ… ไม่คิดเลยว่าข้าจะได้เห็นคมพยับกระบี่เทวะในตำนานในสถานที่เช่นนี้ แม้แต่สวรรค์ยังช่วยข้าโดยแท้ ฮ่าๆๆๆๆ!”
ชายชราร่างผอมแห้งผู้ชั่วร้ายที่นั่งขัดสมาธิอยู่แหงนหน้าหัวเราะลั่น แรงกดดันที่เห็นได้ด้วยตาเปล่ากวัดแกว่งออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ มองท้องฟ้าที่ยิ่งมืดลงเรื่อยๆ ประกายความตื่นเต้นในดวงตาก็ยิ่งมากขึ้น
เมื่อยามเที่ยงคืนมาเยือน นั่นคือเวลาที่แผนการใหญ่เขาจะสำเร็
