งเก็บยาสองสามขวดนั้นก็ลุกขึ้นมามองไปรอบข้าง
เดิมทีเธอไม่ค่อยสนใจนักเพราะนี่เป็นเพียงสถานที่รอบด้านในที่เข้ามาครั้งแรก ต่อให้มีอันตรายด้วยฝีมือหลัวอวี่คงไม่มีปัญหาแน่ แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น? ไม่นึกเลยว่าจะหายไปอย่างเงียบเชียบไร้เสียง
เธอหลับตาลงปล่อยดวงจิตออกมานำพา เป็นดังคาดทุกสถานที่ที่ดวงจิตสัมผัสถึงล้วนไม่เห็นกลิ่นอายหลัวอวี่ ลืมตาขึ้นท่าทีหวั่นๆ เล็กน้อยพร้อมขมวดคิ้วเบาๆ
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
เฟิ่งจิ่วสงสัยอยู่ในใจ กระซิบเสียงเบาว่า “โชคดีที่ข้ายังมีสติอยู่” จากนั้นจึงเคลื่อนก้าวไปตามหายังทิศทางที่หลัวอวี่ออกไป
………………………………………………….
ตอนที่ 354 เสียงแปลกๆ!
ตามท้องฟ้าที่มืดลงเธอเดินเพียงลำพังอยู่กลางป่า เสียงที่ดังขึ้นข้างหูคือเสียงร้องของแมลงกับเสียงใบไม้ที่ถูกสายลมพัดไหว ดวงจันทร์ยังซ่อนตัวในผืนเมฆไม่โผล่หัวออกมา ทว่ากลางป่าที่มืดสนิทบนพื้นดินกลับมีของบางอย่างส่องแสงเป็นจุดๆ สีขาวอยู่เลือนราง
นั่นคือผงเกล็ดที่เธอโรยไว้บนตัวหลัวอวี่ ตอนกลางวันจะมองไม่ออกแต่กลับเด่นชัดเป็นพิเศษในตอนกลางคืน แม้ไม่รู้ว่าเขาไปไหนหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น ขอแค่ออกตามหาไปตามเกล็ดผงพวกนี้ก็คงตามหาเขาได้พบ
เพียงหวังว่าเมื่อเธอหาตัวพบเขาจะยังมีชีวิตอยู่ก็พอ
“หืม?”
เธอที่เดินมาระยะหนึ่งประหลาดใจนิดหน่อย รู้สึกถึงสายลมยามค่ำคืนที่พัดมาชั่วครู่ ทั้งร่างกายขนลุกชูชันขึ้นมา ผงะไปเล็กน้อยสักพักหนึ่ง ก่อนจะเก็บ
