ดนเฉดหัวส่งแน่
ตอนที่ผู้เฒ่าหาอีกเจ็ดคนที่เหลือพบพวกเขากำลังนั่งอยู่ในศาลา เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาเพิ่งจะโดนเรียกไปด้วยกันแต่กลับมอบภารกิจที่แตกต่าง นึกถึงหลัวอวี่ที่ตามคุณหนูใหญ่ออกไปบนใบหน้าก็มีท่าทีแปลกใจ
“พวกเจ้าคิดว่าทำไมคุณหนูใหญ่ถึงพาแค่หลัวอวี่ไป?”
“ว่ากันด้วยพละกำลัง ในหมู่พวกเราหลัวอวี่อยู่แค่ระดับกลาง ทำไมถึงพาเขาออกไปกัน?”
ฟั่นหลินยิ้มๆ เอ่ยว่า “ในหมู่พวกเรามีเพียงหลัวอวี่ที่ยอมรับนางเป็นนาย ไม่พาเขาไปแล้วจะเป็นใครได้อีก?”
“แต่เราไม่ได้บอกว่าจะไม่ยอมรับนี่!”
“พวกเรากำลังพิจารณาอยู่ต่างหาก” อีกคนหนึ่งพูดขึ้นทั้งรอยยิ้ม ส่ายหน้า “ช่างเถอะ ในเมื่อให้พวกเราอยู่งั้นคอยเฝ้าไว้ดีๆ ก็พอ”
“ท่านผู้เฒ่ามาแล้ว” หนึ่งในพวกนั้นบอก พวกเขาจึงต่างลุกยืนขึ้น
“คารวะท่านผู้เฒ่า” ทั้งเจ็ดคนเรียกพร้อมคารวะด้วยความเคารพ
ผู้เฒ่าโบกๆ มือ เอ่ยว่า “พวกเจ้าเตรียมตัวซะ ต้องรีบตามไปโดยเร็ว แม่หนูเฟิ่งพาแค่หลัวอวี่ไปป่าเก้าหมอบข้าไม่วางใจเลย!”
ป่าเก้าหมอบ?
พวกเขามองหน้ากัน เพียงรู้ว่าคุณหนูใหญ่พาหลัวอวี่ออกไปกลับไม่รู้ว่าไปป่าเก้าหมอบ นั่นเป็นสถานที่อันตรายนางจะไปทำอะไรกัน?
ทว่าพวกเขาเพียงชะงักไปเล็กน้อยสักพักกลับไม่ขานรับ กล่าวอย่างขออภัย “ท่านผู้เฒ่า ขออภัยที่พวกเราไม่อาจฟังคำสั่ง”
ผู้เฒ่าตกใจ ถามว่า “เพราะเหตุใด?”
“ก่อนคุณหนูใหญ่จะไปได้สั่งพวกเราให้คอยเฝ้าจวนและอารักขาท่านผู้เฒ่ากับท่านผู้นำตระกูล
