ม่ทัน
จูชีเคยพาหลานชายมาคลุกคลีอยู่กับน้องชายของนาง นางค่อนข้างคุ้นเคยกับอีกฝ่าย แต่หลิวเจี้ยนถง…
กล่าวตามตรง เสินอิงอวี่เคยเห็นเขาไม่กี่ครั้ง เคยคุยกันน้อยยิ่งกว่า
เพียงจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าศิษย์พี่ผู้นี้ค่อนข้างสูงโปร่ง วาจาสุภาพเรียบร้อย
“แล้วท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“เจ้าคิดว่าศิษย์พี่เจี้ยนถงดีกว่า?” เสินอิงอวี่ไม่ได้อธิบาย แต่ถามขึ้นมาแทน
เสินกวงจี้พยักหน้า “แน่นอน พวกเราไปสอบเสี้ยนซื่อคราวนี้ก็ได้ศิษย์พี่เจี้ยนถงคอยดูแลทุกคน แต่ซุ่นเต๋อต้องให้คนอื่นดูแลเขา ท่านพี่ ข้าหวังว่าวันหน้าจะมีคนอื่นมาดูแลท่าน ไม่ใช่ท่านที่ต้องไปดูแลคนอื่น ท่านเป็นสตรี ควรได้รับการปกป้องดูแล”
เขาก็อธิบายไม่ถูกสักเท่าไหร่ แต่คิดว่าพี่สาวของเขาสมควรเป็นดอกไม้งามที่ได้รับการทะนุถนอมจากคนอื่น ถูกประคองเอาไว้ในใจกลางฝ่ามือ ใครก็ไม่อาจมาเหยียบย่ำรังแก
เสินกวงจี้รู้สึกว่าเป็นไปได้มากกว่าถ้าคนผู้นั้นเป็นหลิวเจี้ยนถง แต่ถ้าเป็นจูชี ไม่จำเป็นต้องคิด เขาก็ทราบว่าต้องเป็นคนอื่นที่ดูแลจูชี
เสินอิงอวี่เม้มปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมา
กับจูชี นางยังพอจินตนาการถึงอนาคตได้บ้าง แต่นางไม่รู้จักคุ้นเคยกับหลิวเจี้ยนถง จึงมองไม่เห็นภาพเลยสักนิด
นางก็ไม่รู้เช่นกันว่าคนไหนจะดีกว่า
แต่นางเชื่อว่า ท่านพ่อท่านแม่ไม่มีทางทำร้ายนาง!
“ถ้าท่านคิดว่าถึงศิษย์พี่เจี้ยนถงสอบผ่านรอบนี้ก็เป็นได้แค่ถงเซิงคนหนึ่ง ท่านก็คิดมากไปแล้ว ถงเซิงอาจ
