บทที่ 697 คนเป็นบิดามารดาย่อมต้องมองการณ์ไกลเพื่อลูกหลาน
“แล้วอย่างไร? ตอนนี้เขายังไม่ได้เป็นถงเซิงด้วยซ้ำ” เสินฮูหยินกล่าวอย่างอยู่กับความเป็นจริง นางพูดว่า “เขาสอบได้ที่สุดท้ายของการสอบเสี้ยนซื่อ รอบนี้จะสอบผ่านหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าสอบผ่านก็ยังดี แต่ถ้าสอบไม่ผ่านเล่า?”
“เขาก็เพิ่งได้สอบฝู่ซื่อเป็นครั้งแรกนี่นา…” กล่าวถึงเรื่องนี้ อาจารย์เสินก็ไม่มีความมั่นใจเสียแล้ว
ถึงอย่างไรการสอบได้อันดับสุดท้ายในการสอบเสี้ยนซื่อก็ไม่ใช่อันดับที่น่าพอใจนัก
แม้การสอบรอบเดียวไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าหลิวเจี้ยนถงบกพร่อง แต่ก็เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าโอกาสที่เขาจะสอบผ่านฝู่ซื่อนั้นมีอยู่น้อยนิด
“ท่านก็คงคิดเหมือนกันกระมัง?” เสินฮูหยินมองแวบเดียวก็เห็นทะลุเข้าไปถึงความในใจของสามี นางกล่าวว่า “ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม… ท่านคิดว่าด้วยฐานะครอบครัวของเขาจะสามารถสนับสนุนเขาสอบไปได้อีกสักกี่ปี?”
อาจารย์เสิน “…”
เขาอยากถามเหลือเกินว่า เจ้าแน่ใจขนาดนั้นเลยหรือว่าหลิวเจี้ยนถงจะไม่ผ่านการสอบฝู่ซื่อรอบนี้?
ถ้าเขาสอบผ่านเล่า?
“ข้ารู้ว่าท่านคิดอะไรอยู่ ท่านคงจะคิดว่าเขามีโอกาสสอบผ่านสินะ แต่ถ้าไม่ผ่านเล่า” เสินฮูหยินย้ำ “ไม่กลัวหนึ่งหมื่น เพียงกลัวหนึ่งในหมื่น*[1] ท่านคิดว่าลูกสาวของท่านจะทนความลำบากเช่นนั้นไหวอย่างนั้นรึ?”
“แล้ว… เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
เสินฮูหยินตอบ “ถ้าเขาสอบเป็นถงเซิงได้ก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าสอบ
