บทที่ 698 เจ้าใจลอยแบบนั้น มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?
เย่อวี๋หรานก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่า หลังจากจูชีได้เป็นซิ่วไฉ คนในหมู่บ้านจะให้ความสำคัญกับเขาเช่นนี้ ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของคนอื่น นางทำได้เพียงตกปากรับคำ
เฮ้อ… นางดูเหมือนคนเป็น ‘แม่เลี้ยง’ ขนาดนั้นเลยหรือ?
ถ้าคนในหมู่บ้านล่วงรู้ความคิดของนาง คงตอบเป็นเสียงเดียวกันแน่นอนว่า ‘เหมือน!’
‘เหมือนตรงไหน?’
‘แล้วไม่เหมือนตรงไหน? ปีนั้นท่านใช้ไม้กวาดไล่หวดต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปทั่วเรือน ตอนนั้นพวกเขาอายุเท่าไหร่เอง?’
เย่อวี๋หราน ‘…’
นั่นไม่ใช่ข้าเสียหน่อย เข้าใจไหม?
น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดทราบว่าเจ้าของร่างเดิมไม่อยู่แล้ว ‘จูต้าเหนียง’ คนปัจจุบันคือคนอื่น พวกเขายิ่งไม่มีทางทราบได้เลยว่า เย่อวี๋หรานไม่มีทางไปทำร้ายคนอื่น มีแต่จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือคนอื่น
ถ้าไม่ใช่เพราะนางสร้างผลงานเป็นที่ประจักษ์บ้างแล้ว อาศัยแค่วาจาไม่กี่ประโยค ทุกคนคงคิดว่านางกำลังโกหกคนอื่นอยู่เป็นแน่
เมื่อคนผู้หนึ่งมี ‘ภาพจำ’ ในใจคนอื่นไปแล้ว หากต้องการจะเปลี่ยนแปลงภาพจำนั้นในใจคนอื่นจำเป็นต้องทุ่มเทอย่างมาก
จนถึงทุกวันนี้ เย่อวี๋หรานก็ยังถูกคนอื่นเรียกว่า ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ อยู่บ่อย ๆ มีคนไม่น้อยประหลาดใจที่ ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ อย่างนางไม่ถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ แต่กลับมีลูกชายสมองทึ่มที่ได้เป็นซิ่วไฉคนหนึ่ง
คนที่ไปทำงานในนาไม่ได้มีเพียงผู้ชายสกุลจู เพราะหลิ่วซ
