ื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อ ลูกสะใภ้ทั้งสามก็ไปด้วยเช่นกัน
พวกนางสวมหมวกงอบ คลุมร่างด้วยเสื้อฟางกันฝน คอยช่วยเหลือสามีของตนเอง
เนื่องจากหลิวซื่อกำลังตั้งครรภ์ หน้าท้องเริ่มนูนออกมาให้เห็น จึงรับผิดชอบทำอาหารอยู่ที่เรือน
แน่นอนว่านางไม่ได้ทำอาหารเพียงคนเดียว แต่จูปาเม่ย หลินซานเม่ย หลินซื่อเม่ย หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาก็มาคอยช่วยเหลือให้นางเรียกใช้งาน
ผู้หญิงคนนี้บางครั้งก็ทำตัวน่ารำคาญจริง ๆ จูปาเม่ยเป็นน้องสามี นางไม่กล้าล้ำเส้น แต่คนอื่น ๆ นางไม่เห็นอยู่ในสายตาสักนิด พอใจเรียกใช้งานอย่างไรก็ใช้เช่นนั้น ทำให้คนแทบกระอักโทสะ
หลี่ว์ซานยาอายุยังน้อย อดกลั้นโทสะเอาไว้ไม่ไหว จึงโยนสิ่งของทิ้งแล้ววิ่งออกไป
หลิวซื่อเห็นข้าวของของตัวเองถูกขว้างทิ้งก็โมโห อ้าปากด่าทอว่า “นังเด็กสารเลว เจ้ากล้าโยนของของข้างั้นเรอะ?!”
“ไม่สำเหนียกเสียบ้างว่าตัวเองเป็นใคร เป็นพวกมาเกาะเขากินแท้ ๆ ยังกล้ามาชักสีหน้าใส่ข้าอีก?”
“เชื่อไหมว่าข้าไล่เจ้าออกไปได้”
…
คนอื่น ๆ ล้วนมีงานต้องทำ ทั้งช่วยนางเช็ดโต๊ะ กวาดพื้น และล้างถ้วยชาม กระทั่งช่วยนางเย็บชุดให้ลูกน้อย
ทั้ง ๆ ที่เป็นงานของนาง แต่กลับสั่งให้พวกเด็ก ๆ ทำแทนทั้งหมด
ซึ่งความจริงงานเหล่านี้ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร หลิ่วซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อเห็นว่าหน้าท้องของนางนูนออกมาจนสังเกตได้แล้ว จึงเอางานหนัก ๆ ไปทำ เหลือให้เพียงงานเบา ๆ
เรื่องที่ต้องใช้แรง
