บทที่ 699 ทาบทามจูซาน
เรื่องเสินอิงอวี่คราวก่อนมอบบทเรียนให้เย่อวี๋หรานว่า เรื่องที่สมควรใส่ใจยังคงต้องจับตามองเอาไว้
โดยเฉพาะตอนนี้จูชียังเป็นซิ่วไฉแล้ว กลายเป็น ‘ลูกเขยที่สมบูรณ์แบบ’ ในสายตาคนอื่น ถ้านางไม่จับตามองเอาไว้ แล้วเขาถูกคนไม่ดูตาม้าตาเรือที่ไหนล่อลวงไปจะทำอย่างไรเล่า?
ถ้าคนอื่นเป็นคนดี นางก็ไม่อยากทำให้คนดีต้องเสียเวลา ถ้าคนอื่นไร้มโนธรรม เป็นคนต่ำช้า นางก็ไม่อยากให้จูชีต้องรับเคราะห์
เฮ้อ…
เรื่องนี้คงบอกได้แค่ว่าจัดการยาก!
“ท่านแม่ ข้าเป็นห่วงศิษย์พี่เจี้ยนถงขอรับ” จูชีตอบ
“หืม? เจ้าหมายถึงคุณชายหลิว หลิวเจี้ยนถง ที่ไปเข้าร่วมการสอบฝู่ซื่อผู้นั้นน่ะหรือ?” เย่อวี๋หรานรู้จักคนผู้นี้ ประการแรกเป็นเพราะตอนพวกจูชีไปสอบเสี้ยนซื่อ เขาคนนี้คอยดูแลทุกคน อีกประการเป็นเพราะเหตุที่ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าได้หยุดเรียนก็เพราะศิษย์พี่ผู้นี้ต้องไปสอบ
อาจารย์เสินสอนหนังสือมาหลายปี นอกจากกรณีพิเศษแบบจูชี ลูกศิษย์ส่วนใหญ่ล้วนคล้ายกับหลิวเจี้ยนถง ต่างกันแค่สอบผ่านหรือไม่ผ่านเท่านั้น
“ขอรับ!” จูชีกล่าวอย่างเป็นกังวล “ศิษย์พี่เจี้ยนถงได้ที่สุดท้ายในการสอบเสี้ยนซื่อ ข้ากลัวว่าเขาจะสอบไม่ผ่านรอบฝู่ซื่อขอรับ”
“ทำไมเจ้าถึงคิดว่าสอบได้ที่สุดท้ายในรอบก่อนแล้วจะต้องสอบไม่ผ่านในรอบนี้ล่ะ? ปกติเขาก็เรียนได้ดีไม่ใช่รึ?”
จูชีส่ายหน้า “ไม่ใช่ขอรับ เขาเรียนเก่งมาก ตอนอยู่ที่สำนักศึกษา อาจารย์ก็มักจะชมเชยเข