บทที่ 700 เจ้าสามบ้านท่านไม่คล้ายจะเป็นคนแบบนั้น
“ลำบากอะไรกัน? สกุลจูของพวกท่านมีความเป็นอยู่ดีปานนี้ ลูกสะใภ้ที่แต่งเข้ามาล้วนสามารถถือเงินส่วนตัวได้ ใครบ้างไม่นึกอิจฉา?”
ภรรยาของเจ้าหน้าที่ไม่คล้อยตามแต่อย่างใด แค่สามีไม่อยู่ ผู้หญิงจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้เชียวหรือ ตราบใดที่มีบ้านให้อยู่มีอาหารให้กิน สามีไม่ไปทำเรื่องเหลวไหลนอกบ้าน ผู้หญิงคนนี้ยังจะต้องกลัวอะไร?
ถึงเวลาก็คลอดเด็กออกมาสักสองคน เท่านี้นางก็ยุ่งสายตัวแทบขาด ยังจะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจสามี?
“ทุกคนล้วนเคยผ่านช่วงวัยหนุ่มสาวมาก่อนทั้งนั้น ข้าวใหม่ปลามัน มีใครเต็มใจพรากจากสามีของตัวเองบ้าง? อีกอย่าง…” เย่อวี๋หรานขมวดคิ้วน้อย ๆ “ที่จริงข้าก็กังวลใจเหมือนกัน เจ้าสามไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอก ได้เห็นโลกมามาก จิตใจก็อาจทะเยอทะยานกว่าเดิม ถ้าถึงเวลานั้นเขาดูถูกดูแคลนหญิงชนบทจะทำอย่างไรเล่า?”
ภรรยาของเจ้าหน้าที่อึ้งไป “เจ้าสามบ้านท่านไม่คล้ายจะเป็นคนแบบนั้น…”
“เขาดูไม่เหมือน แต่โลกภายนอกนั้นเต็มไปด้วยสิ่งล่อลวงใจ ผู้ใดจะไปรู้ว่าจะมีใครมาล่อลวงเขาหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้น ท่านคิดว่าทำไมข้าถึงไม่เลือกลูกชายคนอื่น แต่กลับเลือกเจ้าสามกันล่ะ? ก็เพราะตอนนี้เขายังไม่มีภรรยา ไปอยู่ข้างนอกก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนต้องทุกข์ใจ ข้าเองก็เบาภาระในใจไปได้บ้าง”
“แล้วถ้า… ถ้าเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ไปมีใครอยู่ข้างนอกเล่า?”
เย่อวี๋หรานแบมือกล่าวว่า “ข้ายังจะทำอย
