่างไรได้อีก? เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่นอกบ้าน ไปสร้างครอบครัวอยู่ข้างนอกแล้ว ข้ายังจะเรียกเขากลับมาได้อีกหรือ? อยากทำอย่างไรก็ทำ ขอแค่ไม่วุ่นวายมาจนถึงตรงหน้าข้าก็พอ ข้าคร้านจะไปสนใจ ลูกชายข้ามีตั้งหลายคน ขาดไปสักคนก็ไม่น่าเสียดายหรอก”
ภรรยาของเจ้าหน้าที่ “…”
ไม่น่าแปลกใจ เจ้าหกบ้านท่านไม่อยู่ ยังไม่เห็นว่าท่านจะเป็นเดือดเป็นร้อน ถ้าหายไปอีกคน ท่านก็คงไม่นำพาสินะ
ทันใดนั้นพลันรู้สึกว่า คนเราเมื่อไปอยู่ข้างนอกนานเข้า ได้เห็นโลกกว้างมามาก ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องดีอันใดจริง ๆ
“ท่านคิดดูสิ ลูกชายเก่งกาจเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ ดูอย่างเจ้าเจ็ดบ้านข้า ถ้าสอบระดับสูงกว่านี้ได้ วันหน้าก็คงไม่ได้กลับมาแล้ว เจ้าสามติดตามไปอยู่ข้างกายก็คงไม่กลับมาเหมือนกัน” เย่อวี๋หรานทอดถอนใจ แสร้งพูดจาอย่างกลัดกลุ้ม “บางครั้งข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตกลงแล้วควรหวังให้เขาได้ดี หรือหวังให้เขาไม่ได้ดีกันแน่ เห็นต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเดินไปบนทางสายเดียวกับอาเล็กของพวกเขา ในใจของข้าก็… ว่างโหวงไปหมด”
“ก็ต้องหวังให้พวกเขาได้ดีอยู่แล้วสิ แต่ว่าก็ว่าเถอะนะ… ท่านไม่พูดขึ้นมาข้ายังไม่คิดอะไร พอท่านเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เจ้าเจ็ดบ้านท่านถ้าสอบระดับสูงกว่านี้ได้ ได้เป็นขุนนางแล้ว ก็อาจไม่ได้กลับมาจริง ๆ นั่นแหละ” ภรรยาของเจ้าหน้าที่ทอดถอนใจ ไม่กล้ายกเรื่องมงคลขึ้นมาพูดอีกแล้ว
คนที่นางมาเป็นแม่สื่อให้คราว
