บทที่ 701 ปากไม่ตรงกับใจ
“เมื่อก่อนแม่ก็เคยบอกแล้วว่าอยากให้เจ้าเรียนหนังสือด้วยกันกับเจ้าเจ็ด แม่หมายความตามนั้นจริง ๆ” เย่อวี๋หรานจ้องตาเขา กล่าวอย่างจริงจังว่า “เรียนหนังสือใช่ว่าจะเรียนไปเพื่อตำแหน่งขุนนางอย่างเดียว แต่การเรียนทำให้เจ้าเข้าใจชีวิต รู้วิธีทำการใหญ่ บัณฑิตล้วนพูดกันว่า ในตำราซ่อนเรือนทอง ในตำรามีหญิงงามพร้อม แต่แม่อยากบอกว่าการเรียนหนังสือทำให้คนมีปัญญา ขอแค่เจ้าเฉลียวฉลาดมากปัญญา เจ้าก็จะนำหน้าคนอื่นอยู่ขั้นหนึ่ง เดินไปได้ไกลมากขึ้น”
จูซานนึกละอายใจขึ้นมา ไม่กล้าสบตามารดาตรง ๆ
เพราะช่วงที่อยู่ในตำบลอันจิ่ว เขาได้เรียนหนังสือกับจูชีก็จริง แต่กล่าวโดยความสัตย์แล้ว ความพากเพียรของเขาสู้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไม่ได้ด้วยซ้ำ
ดังนั้นผ่านมานานขนาดนี้แล้ว สิ่งที่เขาได้เรียนรู้ยังไม่มากมายเท่าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า
“โจวเสวียเป็นโอกาสอันดี ที่นั่นมีอาจารย์มากมาย เจ้ามีน้องชายเป็นซิ่วไฉแล้ว เจ้าสามารถใช้เจ้าเจ็ดเป็นข้ออ้างในการไปสัมผัสคลุกคลีกับพวกเขา ดูว่าจะหาอาจารย์ให้ตัวเองสักคนได้ไหม”
จูซานตกใจ “ท่านแม่ ไม่ดีกระมังขอรับ? เจ้าเจ็ดไปเรียนหนังสือ ถ้าข้าทำแบบนั้น…”
เขาไม่กล้าคิดเลยว่ามารดามีความคิดเช่นนี้ด้วย
“ข้าไม่ได้จะให้เจ้าไปประจบสอพลอ รบเร้าให้คนเขารับเจ้าเป็นลูกศิษย์เสียหน่อย” เย่อวี๋หรานกล่าวต่อไป “เจ้าแค่ต้องทำตัวใฝ่เรียนใฝ่รู้ คว้าโอกาสที่จะได้เรียนรู้ทั้งหมดเอาไว้ให้ไ
