บทที่ 702 จูซานกลุ้มใจ
“พี่สาม ท่านเป็นอะไรไป?” จูซื่อหย่อนบั้นท้ายลงนั่งข้างจูซาน
จูซานหันมาเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มออกมา “ล้างหน้าเสร็จแล้วรึ? วันนี้ย่างเนื้อกระต่าย เย็นนี้ท่านมีลาภปากแล้ว”
“ท่านแม่เป็นคนทำ?”
“เปล่า เมียเจ้าทำ”
จูซื่อได้ยินอย่างนั้นก็ยักไหล่ “ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ ไม่คาดหวังจะดีกว่า เมียข้าฝีมือสู้ข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“นอกจากท่านแม่ ครอบครัวเรายังมีใครสู้ท่านได้อีก” จูอู่เดินเข้ามาผลักไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ “ทำเหมือนกับว่ามีใครสู้ท่านได้อย่างนั้นแหละ ข้าคิดจริง ๆ นะว่าท่านควรไปเรียนรู้เคล็ดลับการทำอาหารจากท่านแม่ เผื่อว่าจะไปเป็นพ่อครัวได้”
“ท่านแม่ไม่มีทางเห็นด้วย” จูซื่อยู่ปากพูด “พ่อครัวเป็นช่างฝีมือ จัดเป็นหนึ่งในชนชั้นล่าง ปกติแค่หยอกล้อกันเล่นก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าจะไปเป็นพ่อครัวจริง ๆ…ถ้าข้ากล้าทำลายคำว่าครอบครัวบัณฑิตชาวนา ท่านแม่ได้หักขาสุนัขของข้าพอดี”
“โอ๊ะ ที่แท้ท่านก็รู้ด้วย ข้านึกว่าท่านรู้จักแต่เรื่องกินเสียอีก”
“ใครจะสักแต่กินอยู่ได้ทั้งวัน? ข้าก็ต้องทำงานเหมือนกันไหม? ทำเหมือนกับเจ้าทำงานเยอะกว่าข้าอย่างนั้นแหละ เจ้าทำอะไรมากกว่าข้างั้นเรอะ?”
……
สองพี่น้องจึงโต้ฝีปากกันไปมาต่อหน้าจูซานทั้งอย่างนี้
จูซานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “พวกเจ้านี่มันยังไงกันนะ โต ๆ กันแล้ว คนหนึ่งยังเป็นพ่อคนอีกต่างหาก ทำไมมาทะเลาะกันเพราะเรื่องแค่นี้? ถ้าลูกของพวกเจ้ามาเห็นคงขายข
