าบ่อย ๆ แต่คราวก่อนเขาสอบได้ที่สุดท้าย ย่อมหมายความว่าคนอื่นทำได้ดีกว่าเขาไม่ใช่หรือขอรับ…”
เขายังอธิบายว่า หลิวเจี้ยนถงเป็นที่หนึ่งในสำนักศึกษาสกุลเสิน แต่เมื่อไปอยู่ที่อื่นยังจะเป็นที่หนึ่งหรือไม่ก็ไม่อาจบอกได้
นี่เป็นเรื่องที่อาจารย์บอกต่อพวกเขา สอบได้ดีแค่ไหนก็ไม่อาจลำพองใจ เพราะเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน
เย่อวี๋หรานย่อมเข้าใจหลักการข้อนี้ แต่นางยังคงยิ้มบาง ๆ ฟังจูชีอธิบายไปจนจบ จากนั้นค่อยเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เจ้าจะกังวลใจก็เป็นเรื่องธรรมดา แสดงว่าพวกเจ้าสนิทกันพอสมควรสินะ แล้วเจ้าได้คาดการณ์ความเป็นไปได้ที่ดีที่สุดกับความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้หรือยัง?”
“อะไรนะขอรับ?” จูชีไม่เข้าใจ
เย่อวี๋หรานอธิบายว่า “ความเป็นไปได้ที่ดีที่สุดก็คือเขาสอบผ่าน ไม่เพียงแต่จะได้เป็นถงเซิง แต่ยังจะได้ไปเข้าร่วมการสอบเยวี่ยนซื่อกับเจ้าด้วย เช่นนั้นเจ้าก็ควรคิดไว้ใช่ไหมว่าจะแสดงความยินดีต่อเขาอย่างไร?”
“แต่ถ้าสอบไม่ผ่านล่ะขอรับ?”
“นั่นคือความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด กรณีนี้เจ้าควรคิดเอาไว้ว่า ถึงยามนั้นจะปลอบใจเขาและให้กำลังใจเขาสู้ต่อไปอย่างไรใช่ไหม?”
“จริงด้วย…” ทันใดนั้นจูชีก็พบว่าเขามีเรื่องที่สามารถทำได้แล้ว และเริ่มต้นขบคิดอย่างจริงจัง
ไม่เพียงครุ่นคิดเท่านั้น แต่ยังคว้ากระดาษกับพู่กันมาจดบันทึกเอาไว้อีกด้วย
นี่คือสิ่งที่เย่อวี๋หรานสอนเขา… ความจำดีอย่าง
