บทที่ 696 สิ่งที่คนชนบทขาดแคลนที่สุดก็คือเงิน
แน่นอนว่าสำนักศึกษาอาจหยุดเรียน แต่น้องชายของนางไม่อาจหยุดได้ เจ้าตัวยังคงถูกเรียกตัวไปท่องตำราต่อหน้าบิดา
หากใช้คำกล่าวของบิดาของนางก็คือ “หยุดอ่านตำราหนึ่งวันก็เท่ากับเสียเปล่า!”
ช้าก่อน น้องชายของนางบอกว่าคนที่สอบผ่าน…
เสินอิงอวี่หันพรึ่บกลับมาถามว่า “เจ้าคงไม่ได้หมายถึงศิษย์พี่เจี้ยนถงหรอกนะ?!”
เสินกวงจี้พยักหน้า “ใช่แล้ว ข้าได้ยินชื่อศิษย์พี่เจี้ยนถง แต่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่กันแน่ ท่านไปถามท่านแม่ให้แน่ใจจะดีกว่า จะได้ไม่ผิดพลาด”
“ทำไมถึงเป็นเขาล่ะ…”
“ทำไมจะเป็นเขาไม่ได้เล่า? ข้าคิดว่าศิษย์พี่เจี้ยนถงดีมากเลยนะขอรับ” เสินกวงจี้ไม่ค่อยเข้าใจ เขากล่าวต่อว่า “เขาอายุมากกว่าซุ่นเต๋อ หนักแน่นมั่นคงมากกว่า ขอเพียงสอบผ่านการสอบฝู่ซื่อรอบนี้ก็จะได้เป็นถงเซิงแล้ว ทั้งยังเป็นคนที่โดดเด่นมากในบรรดาลูกศิษย์ของท่านพ่อ ท่านคงไม่ได้รังเกียจที่เขาเป็นแค่ถงเซิงหรอกนะ?”
ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาคิดว่าเขาคงต้อง ‘อบรม’ พี่สาวของตัวเองสักหน่อยแล้ว
การสอบเคอจวี่ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่นางคิด บัณฑิตทั้งตำบลอันจิ่วมีมากมายขนาดนั้น คนที่สอบไม่ผ่านมีไม่รู้เท่าไหร่
หลิวเจี้ยนถงสามารถสอบผ่านได้ก็ไม่เลวมากแล้วนะ!
“ไม่ใช่…” เสินอิงอวี่ไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไร นางพูดได้หรือว่าก่อนหน้านี้นางเข้าใจว่าเป็นจูชี จึงปักใจว่าเป็นเขา จู่ ๆ มาเปลี่ยนคนเช่นนี้จึงรู้สึกเหมือนปรับตัวไ
