วาด เมื่อเช้าคุณหนูเข้าไปถึงตอนนี้ยังไม่ออกมา เสียงดังครู่ก่อนลอยมาจากด้านในเรือนคล้ายมีอะไรระเบิด”
พ่อบ้านที่วิ่งเข้ามาบอกอย่างร้อนรน เพิ่งพูดจบไปก็เห็นมือหนี่งท่านผู้เฒ่ายกเสื้อคลุมวิ่งไปยังเรือนหลังนั้นรวดเร็วราวโบยบิน เห็นท่าทางเขานิ่งอึ้งสักพักก่อนจะเร่งรีบตามไป
เมื่อทุกคนมาถึงเรือนกันอย่างลนลาน ขณะมองผ่านประตูเรือนไปเห็นภาพด้านในก็มึนงงโดยฉับพลัน
เพียงเห็นคุณหนูใหญ่ผู้งามเลิศน่าหลงใหลยามนี้ทรุดนั่งลงบนพื้นทั้งเนื้อตัวดำสนิทสกปรกมอมแมม เสื้อผ้าบนตัวที่นางสวมใส่อยู่ภายในจวนยิ่งมองสีเดิมไม่ออก บนผมสีหมึกถูกสาดเต็มไปด้วยเศษกากยาแตกสีดำ ราวกับเป็นเพราะสัมผัสกับความร้อนบริเวณปลายผมจึงไหม้ม้วนขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้ากระดำกระด่าง นั่งไออยู่บนพื้นดูแล้วน่าอับอายไม่สิ้นสุด และห้องตรงหน้าก็มีควันไฟพวยพุ่งเป็นกองๆ
นี่ นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย?
ทุกคนมองอย่างนิ่งอึ้ง มีคนได้สติกลับมาก่อนจึงตะโกนว่า “คุณหนูใหญ่ ท่านไม่เป็นอะไรนะขอรับ?”
“แค่กๆ แค่กๆๆ…”
เฟิ่งจิ่วที่โดนดีดออกมาทรุดนั่งอยู่บนพื้น มือหนึ่งปัดไล่ควันไฟที่พรั่งพรูออกมาจากห้องตรงหน้าอีกข้างปิดจมูกไอ พอค่อยยังชั่วถึงจะลุกยืนขึ้นหันกลับไปมองคนไม่น้อยที่ล้อมอยู่นอกเรือนแล้วโบกๆ มือไปให้
“ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องมุงอยู่ตรงนั้น จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ”
หลังเอ่ยคำพูดนี้จบ เธอเดินไปทางห้องยาที่มีควันพวยพุ่ง กลั่นยาเซียนครั้งแรกฝาเตาก็ระเบิดออกทัน
