งทำให้คนเห็นต่างพากันอุทาน
“นั่นคุณหนูตระกูลเฟิ่งเฟิ่งชิงเกอไม่ใช่รึ?”
“รีบดูเร็ว! ใบหน้านางที่เสียโฉมหายดีแล้ว”
ชาวบ้านในเมืองอวิ๋นเยวี่ยที่คุ้นเคยกับนางมีมากมายนัก ตลอดทางที่เดินไปยังจวน ทุกที่ที่ผ่านล้วนมีเสียงอุทานและพูดคุยของพวกชาวบ้าน
“พวกเจ้ารู้หรือไม่? คุณหนูตระกูลเฟิ่งเฟิ่งชิงเกอกลับมาแล้ว! หน้านางก็ดีขึ้นด้วย…”
พูดกันไปปากต่อปากจากหนึ่งไปสิบ จากสิบไปร้อยเช่นนี้ ไม่ต้องใช้เวลานานนัก แต่ละฝ่ายก็ล้วนได้ยินข่าว
มู่หรงอี้เซวียนในจวน
มู่หรงอี้เซวียนหลังโต๊ะหนังสือลุกยืนขึ้น มองทหารอารักขาคนนั้นด้วยนัยน์ตาฉายแววประหลาดใจ ถามว่า “เจ้าบอกว่าชิงเกอกลับมาแล้วรึ?”
“ขอรับ คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่งกลับมาแล้ว เพราะขี่ม้าแปลกๆ ตัวหนึ่งเดินผ่านบนถนนใหญ่ คนจึงเห็นกันไม่น้อย หนำซ้ำใบหน้าที่เสียโฉมก็หายดีด้วยขอรับ”
ทหารอารักขาพูดจบ เพียงรู้สึกว่าข้างกายมีสายลมโผผ่านไปชั่ววูบ เงยหน้ามองไปก็ไม่เห็นร่างนายท่านเสียแล้ว
……………………………………………
ตอนที่ 288 กลับบ้าน!
ยังไม่ถึงหน้าประตูใหญ่จวนตระกูลเฟิ่ง ครอบครัวที่ได้ยินว่านางกลับมาก็รออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเบิกบานสำราญใจ
เฟิ่งเซียวประคองท่านผู้เฒ่าเฟิ่งยืนรออยู่หน้าประตู แววตาที่เอ่อล้นด้วยความสุขมองไปบนถนนใหญ่ตลอดเวลา พูดไปเรื่อยด้วยความตื่นเต้น
“เด็กคนนี้นี่จริงๆ เลย ออกจากบ้านไปก่อนไม่บอกไม่กล่าว หลายวันนี้ข้าหลับไม่สบายนัก กังวลอยู่ทุกวันว่านางไปข้างนอก
