หลบเลี่ยงหรือเขินอาย
เห็นเช่นนี้ มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาเผยแววสนใจ
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังชายหนุ่มเห็นท่าทางจึงมองตามไป และสายตาก็จับจ้องบนร่างสตรีชุดขาวบริเวณแผงร้านค้า เพียงพินิจมองพักหนึ่งแล้วก็ดึงสายตากลับ เฝ้าอยู่ด้านหลังชายหนุ่มด้วยความเคารพ
เฟิ่งจิ่วดึงสายตากลับมากินเกี๊ยวน้ำ บุรุษคนนั้นท่าทางไม่ธรรมดา เดาว่าคงไม่ใช่คนทั่วไป เธอแค่ผ่านทางมา ไม่หวังให้เกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นระหว่างทาง ด้วยเหตุนี้จึงไม่ไปสนใจเขาอีก
ทว่าในเวลานี้เอง คนไม่น้อยบนถนนใหญ่ล้วนกรูกันไปยังสถานที่หนึ่ง ซ้ำยังได้ยินเสียงพูดคุยรอบข้างลอยแว่วมา…
……………………………………
ตอนที่ 284 ตามรอยไป!
“เหมือนจะเป็นแม่นางชุดดำคนหนึ่ง หน้าตางดงามยิ่ง น่าเสียดายที่มาพบพี่น้องคู่นั้น”
“ไปๆๆ รีบไปดูหน่อยเร็ว ในเมืองเราไม่มีใครกล้าต่อกรกับพวกเขาหรอก ข้าเดาว่าคงเป็นคนต่างถิ่น”
ได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาเฟิ่งจิ่วเป็นประกายบางๆ มองยังทิศทางที่ฝูงชนวิ่งไปมุงดูเรื่องสนุก ชะงักเล็กน้อย และถามว่า “หยางหยาง กินเสร็จรึยัง?”
“ท้องอิ่มแล้ว แต่ยังกินไม่หมดเลย ทำยังไงดีขอรับ?” เด็กน้อยเสียดายไม่กล้าทิ้งขว้าง ยังตักน้ำแกงกินอยู่ มองเกี๊ยวสองสามชิ้นที่เหลืออยู่ในชาม สีหน้ายากจะตัดใจ
เห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ ลูบศีรษะเขาพลางบอกว่า “อิ่มก็ไม่ต้องกินแล้ว อย่ากินต่อเลย ประเดี๋ยวยังมีขนมอบอีกนะ!”
เธอยิ้มพลางจ่ายเงิน มือหนึ่งจูงหยางห
