ยางอีกมือจูงเหล่าไป๋เดินไปยังฝูงชนพวกนั้น
“นายท่านสนใจสตรีคนนั้น? ให้ข้าน้อยเชิญนางมาไหมขอรับ?”
ชายวัยกลางคนบนเหลาสุราเห็นสายตานายท่านไล่ตามสาวน้อยชุดขาวคนนั้นไปตลอด จึงเอ่ยปากถามไถ่
ชายหนุ่มที่ยืนเอามือไพล่หลังได้ยินคำพูดนี้แล้วหันไปเหลือบมองเขา พูดว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะเชิญนางมาได้รึ?”
ได้ยินเช่นนี้ ชายวัยกลางคนอึ้งไป ถามอย่างไม่เข้าใจ “นายท่านพูดเช่นนี้หมายความว่า?” ทำไมจะเชิญแค่สตรีนางหนึ่งมาไม่ได้? ยิ่งไปกว่านั้นด้วยฐานะของนายท่าน เขาจะให้นางมาหาแท้จริงแล้วช่างง่ายดายนัก
ชายหนุ่มไม่พูดไม่จา แต่เมื่อเห็นร่างสีขาวนั้นเดินไปทางฝูงชน ก็หมุนตัวก้าวลงจากเหลาสุราคิดจะลองตามไปดู
ชายวัยกลางคนเห็นเช่นนี้จึงรีบร้อนตามไป
กลางพื้นที่ว่างที่ถูกผู้คนห้อมล้อม ชายร่างผอมบางคนหนึ่งถูกหญิงร่างอ้วนทับไว้ด้านล่างอยู่เนิ่นนานไม่อาจลุกขึ้นมา เพราะน้ำหนักหญิงอ้วนกดอยู่บนร่าง ทำให้ใบหน้าเขาแดงก่ำ แค่หอบหายใจยังรู้สึกลำบาก
“รีบ รีบลุกขึ้นเร็ว!”
ชายคนนั้นพยายามผลักหญิงอ้วนบนร่างให้ลุกขึ้น แต่ไม่ขยับเลยสักนิด
“ฮือ…พี่…ข้าเจ็บหน้าอก นางถีบหน้าอกข้า เจ็บมาก…เจ็บเสียจนข้าลุกยืนไม่ไหว”
หญิงอ้วนนอนกางแขนขาแหงนหน้าขึ้นฟ้าหลังคว่ำลง เพราะด้านล่างมีพี่ชายเป็นเสื่อเนื้อมนุษย์ ตอนล้มลงมาเลยไม่รู้สึกเจ็บ แต่หน้าอกถูกถีบจึงเจ็บเสียจนหายใจเหนื่อยหอบ ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนขึ้นมา
เหลิ่งซวงในชุดสีดำรัดรูปกวาดมองสองคนนั
