ันเทศจนมีรายรับเข้ามาบ้าง จึงฉลองปีใหม่ที่ผ่านมาได้อย่างสุขสบายกว่าเดิม
เย่อวี๋หรานพยักหน้า
“พวกท่านมีภัตตาคารแห่งเดียว เกรงว่าคงไม่ได้ใช้มันเทศมากขนาดนั้นหรอกกระมัง? ปีที่แล้วทุกคนเพียงทดลองปลูก แต่ปีนี้เป็นการปลูกมันเทศในฤดูใบไม้ผลิ คนที่ปลูกรอบนี้มีมากกว่าเดิมอีกนะ…”
“ข้าคนเดียวคงไม่ไหว แต่ยังมีคนอื่นอีกนี่นา” เย่อวี๋หรานยิ้ม “พวกข้ายังไม่ได้คุยรายละเอียดของเรื่องนี้ ถ้าได้หารือกับพวกเขาและได้ข้อสรุปแล้วจะบอกพวกท่านอีกที เอาเป็นว่าพวกท่านรับรู้ไว้ก่อนก็พอ”
“ถ้าได้ก็ดีน่ะสิ ขอเพียงมีคนรับซื้อ ต่อให้ขายถูกหน่อยทุกคนก็คงยินดี” เจ้าหน้าที่ยิ้ม “ปีที่แล้วเริ่มปลูกกันช้าก็ยังเก็บเกี่ยวได้ตั้งมาก ปีนี้ปลูกมากขนาดนี้จะต้องเก็บเกี่ยวได้มากกว่าเดิมเป็นแน่”
“ทุกคนเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งยังมีบรรพบุรุษร่วมกัน ข้าต้องช่วยเหลืออีกแรง พาทุกคนร่ำรวยไปด้วยกันอยู่แล้ว ถ้าช่วยไม่ไหว นั่นก็เป็นอีกเรื่อง”
“จูต้าเหนียง ท่านวางใจ ช่วยได้ก็เป็นเรื่องดี แต่ถ้าช่วยไม่ไหวก็ไม่มีใครโทษท่านหรอก ท่านช่วยทุกคนมามากขนาดนี้ ถ้ายังมีคนกล้าโทษท่านอีกก็ไม่รู้คุณคนเกินไปแล้ว…” เจ้าหน้าที่กล่าววาจาน่าฟังอยู่หลายประโยคเพื่อให้เย่อวี๋หรานสบายใจ
กล่าวตามตรง ถ้าไม่ได้นาง หมู่บ้านสกุลจูจะได้มีวันเวลาดี ๆ เหมือนตอนนี้งั้นรึ?
ยิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งต้องจดจำความดีของคนเขาเอาไว้ จะได้ไม่ทำให้คนเขาหมดกำลังใจ
พร้อมกันนั้น ผู้
