ระแสลมส่งเสียงคำราม พลังกระบี่อันรุนแรงเป็นเช่นใบมีดน้ำแข็งเล็กๆ ทำให้พวกคนที่อยู่ใกล้กับเขาต่างอดไม่ได้ที่จะถอยห่างไปสองสามก้าว
“ข้าจะลองดู ว่าเด็กน้อยอย่างเจ้าจะบ้าบิ่นสักเพียงใดกัน…”
เขายังไม่ทันพูดจบ ก็ชะงักลงเสียดื้อๆ ราวกับถูกคนบีบคอไว้ คำด้านหลังไม่อาจเปล่งออกมาได้อีก เห็นเพียงสีหน้ามืดมนดุร้ายเสียจนทำให้คนหวาดผวา ดวงตาที่แฝงด้วยไฟโทสะถลึงมองนิ่งที่เด็กหนุ่มผู้สมควรตายที่ลงมืออย่างกะทันหัน!
เพราะการลงมือทันทีทันใด และความเร็วที่ไวเสียจนเขาคาดไม่ถึง เมื่อรอเขาตอบโต้กลับมา เห็นเพียงมีดสั้นที่ประกายเย็นเยียบจี้อยู่ใกล้ๆ ลำคอ ในช่วงเวลานั้น ไม่นึกเลยว่าหัวใจเขาจะเต้นแรง พลันมีความหวาดกลัวและตกตะลึงที่ไม่พึงมีขึ้นมา
มือที่ถือกระบี่ไว้ในเวลานี้ยกขึ้นขวางตามสัญชาตญาณ แต่ทำได้เพียงค่อยๆ สกัดกั้นมีดสั้นที่ฟันมาตรงลำคอ กลับไม่ทันได้ยั้งมีดสั้นคมกริบที่หมุนตวัดมาตรงแขน
“ฟิ้ว!”
หนึ่งการโจมตีที่รุนแรงทั้งว่องไวและโหดร้าย หนึ่งมีดลงไปลึกเสียจนเห็นกระดูก เลือดสดกระเซ็นออกมาในชั่วขณะหนึ่ง สิ่งที่เปล่งออกตามมาคือเสียงสูดลมหายใจอย่างตื่นตระหนกรวมถึงเสียงอุทานของคนตระกูลหลิ่วรอบๆ!
“เฮือก!”
“ผู้นำตระกูล!”
เห็นแขนผู้นำตระกูลพวกเขามีเลือดไหลออกมา ทั้งแขนเสื้อเปื้อนสีแดงอย่างรวดเร็วนัก แขนข้างนั้นลู่ลงเพราะได้รับบาดเจ็บ สั่นเทาอยู่เล็กน้อย เลือดแต่ละหยดตกลงพื้นไปตามแขนที่ห้อยลง กลายเป็นเหมยแดงงดงา
