มเบ่งบานอยู่บนพื้นทีละดอกๆ…
“ข้าบอกแล้วไง รับมือท่าน แค่มีดสั้นเล่มเดียวก็พอ!”
เฟิ่งจิ่วที่ถอยออกหรี่ดวงตาลงครึ่งหนึ่ง มุมปากยกโค้งขึ้นเบาๆ มองผู้นำตระกูลหลิ่วที่แขนลู่ลงเลือดไหลอย่างคล้ายจะอารมณ์ดี
ในขณะที่ผู้คนต่างเสียขวัญเพราะท่าทางและความป่าเถื่อนที่แสดงออกมาอย่างไม่สมเหตุสมผล กลับได้ยินเขาใช้น้ำเสียงไม่แยแสที่มีทำนองระรื่นใจเอ่ยคำพูดที่ทำให้คนกระตุกมุมปากแต่กลับทำให้คนตระกูลหลิ่วโกรธเสียจนกัดฟันกรอดออกมา
“ดอกไม้สีเลือดที่บานอยู่บนพื้นช่างงามตาจริงๆ! ทั้งน่าหลงใหลและกระหายเลือด ผู้นำตระกูลหลิ่ว ท่านเห็นเช่นนั้นหรือไม่เล่า?”
เธอหรี่ตาลงยิ้มมองผู้นำตระกูลหลิ่วที่สีหน้าบึ้งบูดเสียจนน้ำจะไหลนองออกมาได้ เห็นสองดวงตาถลึงมองมานิ่งๆ เหมือนเธอทำเรื่องอะไรที่ไม่น่าให้อภัย ยกมุมปากขึ้นยิ้มชอบใจน้อยๆ อย่างอดไม่ได้
“ฆ่าเขาซะ!”
ผู้นำตระกูลหลิ่วกัดฟัน สั่งการอย่างเคร่งขรึม
ผู้อาวุโสสามคนข้างๆ ขานรับ ขณะกำลังจะลงมือ ก็ได้ยินเสียงที่ทุ้มต่ำและทรงอำนาจลอยมา
“เดี๋ยวก่อน!”
จู่ๆ มีคนส่งเสียงห้ามปราม ผู้คนโดยรอบล้วนตื่นตกใจ มองไปตามที่มาของเสียงด้วยความแปลกใจ พอมองแล้ว ทุกคนต่างพากันเรียกด้วยความเคารพ
“ท่านเจ้าเมือง”
คนรอบๆ ล้วนเปิดทางให้ ต่างประหลาดใจที่ท่านเจ้าเมืองก็อยู่ที่นี่ด้วย ซ้ำยังมีอีกหลายสายตาที่จับจ้องบนร่างบุรุษชุดแดงข้างกายท่านเจ้าเมือง
คนไม่น้อยในสนามล้วนเป็นลูกหลานวงศ์ตระกูลในเมืองกั
