รียกพลังกระโจนลงไปในสนามทันที
ทุกคนเพียงเห็นว่าเงาร่างสีแดงแพรวพราวตรงหน้าแวบไป ชุดสีแดงพลิ้วไหวขึ้นกลางอากาศ เวลาต่อมา ก็ร่อนลงพื้นอย่างสง่างาม หนุ่มน้อยรูปงามที่หน้าตาหล่อเหลาและกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายสูงศักดิ์ยืนมือไพล่หลังอยู่ในสนาม คางเชิดขึ้นเบาๆ ดวงตาสดใสมองลง ปิดท้ายด้วยกลิ่นอายแสนสะพรึงที่สูงส่งน่านับถือ
“คนผู้นี้เป็นใครกัน? ทำไมจู่ๆ ถึงเข้าไปเล่า?”
“เด็กหนุ่มผู้นี้โดดเด่นยิ่งนัก! หรือว่าจะเป็นลูกชายตระกูลชนชั้นสูงตระกูลไหน?”
“คล้ายจะไม่ใช่คนเมืองลิ่วเต้าเรานะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
ขณะทุกคนกำลังเสวนากัน คนของหอเมฆาทรงเกียรติก็เดินออกมาเพราะการบุกรุกเข้ามาในสนามอย่างกะทันหันของเฟิ่งจิ่ว กำลังจะปริปากถามไถ่ ก็ได้ยินเสียงหนุ่มน้อยชุดแดงลอยมา
“เหล่าไป๋ มานี่”
เฟิ่งจิ่วเรียก เห็นเหล่าไป๋ที่นอนทับชายชุดผ้าแพรไว้บนพื้นร่างแข็งทื่อไป หันหน้ากลับมาทันที พอเห็นเฟิ่งจิ่วก็ร้องฮี้ วิ่งเข้าไปอย่างเบิกบานใจ
เห็นภาพเช่นนี้ ทุกคนมีท่าทีแปลกใจ แต่ละสายตาต่างจับจ้องบนร่างชายหนุ่มชุดแดงผู้นั้น แอบพินิจมอง
ดูท่าทาง ม้าอ้วนตัวนั้นจะเป็นของเด็กหนุ่มชุดแดง? แต่ว่า หากเป็นของเขา ทำไมถึงถูกขายมาหอเมฆาทรงเกียรติ? สายตาผู้คนมองไปทางคนของหอเมฆาทรงเกียรติ อยากลองดู ว่าพวกเขาจะจัดการเรื่องนี้เช่นไร?
เฟิ่งจิ่วในสนามลูบๆ หัวเหล่าไป๋ บอกว่า “ไม่ต้องลำบากแล้ว ข้ามาพาเจ้ากลับไป”
“สัตว์วิญญาณตัวนี้เป็นของหอเมฆา
