ทรงเกียรติเรา จะปล่อยให้คุณชายพาไปไม่ได้หรอกขอรับ” ชายวัยกลางคนเอามือไพล่หลังเดินเข้ามา พูดพลางมองเฟิ่งจิ่วในชุดแดง
“ถูกต้อง! ข้ายังไม่ทำให้มันเชื่อง จะให้มันไปได้อย่างไรเล่า?”
ชายชุดผ้าแพรเดินเข้ามา ถลึงมองเฟิ่งจิ่วด้วยใบหน้าชั่วร้ายน่ากลัว “เจ้าสินะที่ใช้เข็มเงินลอบทำร้ายข้า? ช่างใจกล้านัก!”
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองคนผู้นั้น ยิ้มเย็นชาให้ “แน่ใจรึว่าเมื่อครู่ไม่ใช่เหล่าไป๋ข้าที่กำลังฝึกให้ท่านเชื่อง?”
ได้ยินคำพูดนี้ คนรอบๆ ต่างเปล่งเสียงหัวเราะ สีหน้าชายชุดผ้าแพรก็แดงก่ำขึ้นตามมา ตะคอกใส่เฟิ่งจิ่ว “เจ้าบังอาจนัก!”
หมัดพลันโจมตีออกไปพร้อมพลังไหลเวียน ทว่าหมันยังไม่ทันแตะเฟิ่งจิ่ว ร่างกายก็ถูกถีบกระเด็นออกไปเสียแล้ว
………………………………………………….
ตอนที่ 242 จิตคิดสังหาร!
“อื้อ!”
ร่างชายชุดผ้าแพรนอนลงบนพื้นร้องเสียงอู้อี้ เพราะความเจ็บรุนแรงจากการโดนถีบบริเวณท้อง ตรงขมับจึงมีเหงื่อไหลออกมาทันใด อยากจะลุก แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะให้ยืนขึ้นมาได้
ผู้คนที่เห็นภาพเช่นนี้พลันเงียบกริบ เหมือนจะเหลือเชื่อไปบ้าง อันที่จริง ชายชุดผ้าแพรคือลูกชายตระกูลหลิ่ว กำลังวรยุทธ์ถือว่าเป็นที่โดดเด่นในหมู่คนรุ่นราวคราวเดียวกัน ทว่ายามนี้ ไม่นึกเลยว่าจะถูกเด็กหนุ่มชุดแดงถีบเสียจนล้มลงไปนอนแผ่ แล้วจะไม่ให้พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร?
เมื่อชายวัยกลางคนข้างๆ กันเห็นหนุ่มน้อยชุดแดงออกเท้าอย่างกะทันหัน แววตาสั่นไหวน้อยๆ นัยน์ตามี
