ตอนที่ 233 ให้นางโผล่ออกมาเอง!
เจ้าตำหนักยมราชชำเลืองมองทั้งสองคน น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและมีแรงดึงดูดเปล่งออกจากปาก “ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าใครจะหันมาชอบผู้ชายเพราะใคร ตอนนี้ จงไปตามหาคนให้ข้าซะ!”
สองคนได้ยินก็รีบถาม “นายท่านจะตามหาหนุ่มน้อยคนเมื่อครู่รึขอรับ?”
“ถูกต้อง” เจ้าตำหนักยมราชตอบรับเสียงเข้ม ชะงักไปเล็กน้อยสักพัก มองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ถึงจะเอ่ยว่า “นางคือภูตหมอ”
“อะไรนะขอรับ?”
ทั้งสองคนตกใจ ส่งเสียงอุทานพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย ภูตหมอรึ? หนุ่มน้อยชุดคลุมขาวผู้นั้นน่ะนะ? จริงหรือเท็จกันเนี่ย? แล้วทำไมนายท่านถึงมองออก?
“นายคงจำคนผิดแล้วกระมัง? หนุ่มน้อยชุดขาวคนนั้น เขา เขาจะเป็นภูตหมอไปได้อย่างไรขอรับ?”
ฮุยหลางฝืนใจเอ่ยถามไป จริงๆ มันก็ยากนักที่จะเชื่อ ว่าหนุ่มน้อยผู้ใบหน้าเสียโฉมกับเด็กหนุ่มชุดขาวรูปงามเลิศเลอคนก่อนหน้าจะเป็นคนคนเดียวกัน
สายตาเย็นเยือกของเจ้าตำหนักยมราชกวาดมามองเขา
อิ่งอีเห็นเช่นนี้ กล่าวขึ้นทันใด “ข้าน้อยจะไปตามหาเดี๋ยวนี้ขอรับ!” สิ้นสุดน้ำเสียง ก็ออกไปอย่างรวดเร็ว
“ข้าน้อยก็จะไปตามหาด้วยขอรับ ต้องหาให้เจอแน่นอน!” ฮุยหลางรีบร้อนบอก เร่งฝีเท้าจากไปโดยไม่กล้าถามอะไรอีก
เจ้าตำหนักยมราชยืนมือไพล่หลัง แววตาลึกล้ำมองไปยังฝูงชน นิ่งไปเล็กน้อยพักหนึ่ง ก่อนจะสาวก้าวเดินเข้าถนนใหญ่ แทรกตัวเข้าไปท่ามกลางผู้คน…
พวกเจ้าตำหนักยมราชเวลานี้ยังไม่รู้ ว่าคนที่พวกเขาตามหา กำลังนั่งอยู่
