้าอ้วนตัวนั้นด้วยความขุ่นเคือง “ข้าโกรธแทบตายแล้วนะ! เหล่าไป๋! ข้า ข้าจะขายเจ้าแน่!”
“งั้นข้าซื้อแล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วเล่นแก้วที่อยู่บนโต๊ะ มองหนึ่งคนหนึ่งพลางพูด
“หา? อะ อะไรนะ?” ชายหนุ่มอึ้งไป ตกตะลึงนิดหน่อย
เธอยกริมฝีปาก บอกว่า “ข้าบอกข้าจะซื้อ ม้านี่เจ้าขายยังไง? จะขายไม่ใช่รึ? ขายให้ข้าก็ได้”
“นี่ นี่…”
ชายหนุ่มเกาศีรษะ พูดหน้าเหยเก “ที่จริงข้าแค่พูด แค่ด่ามัน ไม่คิดจะขายหรอก”
“เห็นชัดว่าม้าตัวนี้ชอบข้านัก เจ้าดูสิ ตามข้ามาตลอดทาง ยังไงซะมันก็ไม่เชื่องกับเจ้า ขายให้ข้าไม่ดีกว่ารึ?” เธอมองม้าอ้วนที่หมอบตรงหน้าต่าง เลิกคิ้วขึ้น ยกมุมปากขึ้นยิ้มชั่วร้าย
“เหล่าไป๋ เจ้าว่าใช่ไหมล่ะ? เจ้าก็อยากติดตามข้าใช่หรือไม่?”
“ฮี้!”
เหล่าไป๋เงยหน้าขึ้นร้องฮี้ ขาหลังยกขึ้นเตะไปทางชายหนุ่ม
เห็นเช่นนี้ ไป๋เสี่ยวถอยห่างอย่างรวดเร็ว สีหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเขินหรือโกรธ ตบลงบนสะโพกม้าอย่างขุ่นข้องใจ ด่าทอว่า “เหล่าไป๋! เจ้าเด็กเห็นสาวลืมเพื่อน! เขาเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง เจ้าตื่นเต้นอะไรเนี่ย!”
เฟิ่งจิ่วที่เห็นภาพนี้หัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่ บอกว่า “เฮ้อ เดิมที่ข้าไม่ค่อยชอบเลยจริงๆ ตอนนี้ยิ่งมองยิ่งถูกใจ ทำยังไงดีล่ะ?”
เหล่าไป๋ได้ยินคำพูดนี้ สะโพกก็ส่ายสะบัดขึ้นมา ยื่นหน้าเข้ามาด้วยท่าทางดีอกดีใจ แลบลิ้นจะเลียไปทางเธอ
………………………………………………….
