ตอนที่ 217 คุณชายจิ่ว รีบหนีเร็ว!
เซี่ยงหวาสีหน้าเคร่ง มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่งก็สาวก้าวเดินไป
รอบนี้เฟิ่งจิ่วไม่เรียกเขาไว้อีก แต่มองเขาเดินจากไป ไม่ทันไรก็หายไปในป่าไม้…
“เสี่ยวจิ่ว?”
เพราะรออยู่ด้านนั้นนานแล้ว ไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวอะไร เจ้าอ้วนจึงลองเข้ามาดู เมื่อเห็นศพพวกผู้ฝึกวิชามารบนพื้นก็ตกใจเล็กน้อย “เจ้าฆ่ารึ?”
“เปล่า คนที่ฆ่าพวกเขาไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วยักไหล่ตอบ เห็นเสื้อคลุมผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งนูนๆ อยู่ จึงอดไม่ได้เข้าไปดูเสียหน่อย กลับเห็นว่าของที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อไม่ใช่อะไรอื่น เป็นไข่ใบหนึ่งที่ใหญ่กว่ากำปั้นเล็กน้อย
“นี่ไข่อะไร? มีลวดลายด้วย?” เธอดูๆ แล้วก็หาที่มาที่ไปไม่พบ
เจ้าอ้วนรับไปดู บอกว่า “นี่เป็นไข่สัตว์ร้าย อันที่จริงทำไมถึงมีไข่สัตว์ร้ายได้?”
ในตอนนี้เอง เสียงซ่าๆ ดังมา สองคนมองไปรอบๆ เมื่อเห็นงูหลามยักษ์ที่ยาวประมาณหกเมตรปรากฏในสายตา บนใบหน้าเฟิ่งจิ่วก็เผยความตะลึงและเคร่งขรึม
“เฮือก! งูหลามยักษ์ระดับเจ็ดนี่! รีบหนีเร็ว!”
เอ่ยจบก็สับขาวิ่งหนี แต่วิ่งออกไปได้ยี่สิบกว่าเมตร กลับเห็นเจ้าอ้วนยังกอดไข่ยืนอยู่ตรงนั้น จึงตะโกนไปทันควัน “เจ้าอ้วน! หนีเร็วสิ!”
“วิ่ง วิ่ง วิ่งไม่ออกเลย!”
ได้ยินเสียงกลั้วน้ำตาลอยมา เฟิ่งจิ่วถึงจะสังเกตเห็นว่าร่างกายเขากำลังสั่นเทิ้ม สองขายิ่งสั่นงันงกจนเหมือนอะไรก็ไม่รู้ ยืนอยู่ตรงนั้นมองงูหลามยักษ์พุ่งเข้ามา
“เจ้าบ้า!”
เธอสบถเสียงเบา นึกว่
