ของวังกำเนิดสวรรค์ จึงไม่รู้ชัดว่าพวกเขาประพฤติตนเช่นไรกันแน่? จะเป็นวายร้ายที่บาปหนาเกินให้อภัยจริงๆ หรือไม่?
ทว่าในหัวพลันนึกถึงคำพูดนั้นอาจารย์ เธอจึงลอบถอนใจเบาๆ ในใจอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่กระบี่ของผู้ฝึกวิชามารสามคนฟันไปทางเซี่ยงหวาตรงกลาง เฟิ่งจิ่วขยับนิ้วมือเบาๆ เข็มเงินสามเล่มที่แฝงด้วยพลังลึกลับพุ่งออกจากระหว่างนิ้ว
“อั่ก!”
คนทั้งสามส่งเสียงอู้อี้ ร่างกายพลันแข็งทื่อ กระบี่ที่ยกขึ้นจะฟันไม่อาจฟันลงได้เสียดื้อๆ พวกเขารู้สึกเพียงว่าความชาแล่นอยู่บนร่าง ทำให้ทั้งตัวใช้การไม่ได้ เวลาต่อมากระบี่ในมือก็ร่วงลงพื้นตามไป
ส่วนเซี่ยงหวาที่เห็นภาพเช่นนี้ก็หรี่ตาลง นัยน์ตาฉายแววดุดัน กระบี่ในมือพลันตวัดฟันคอทั้งสามคน เลือดสดสาดกระเซ็น ปลิดชีวิตในหนึ่งกระบี่!
หลังจากสังหารผู้ฝึกวิชามารพวกนั้น เซี่ยงหวามองไปทางร่างสีแดงที่พิงต้นไม้อยู่ และประสานมือคำนับ “ขอบคุณมาก!” เอ่ยจบก็หันจากไป
เห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วจึงเลิกคิ้ว “เดี๋ยวก่อน”
เซี่ยงหวาขมวดคิ้ว มองเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาที่มีแววดุร้าย เอ่ยถามอย่างไร้เสียง
“ท่านเป็นผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายของวังกำเนิดสวรรค์?”
“ถูกต้อง!”
“ท่านเป็นคนพาลรึ?”
ได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ยิ้มหยัน “คนพาล? คนฝ่ายธรรมะมีสักเท่าไหร่ที่ไม่เคยฆ่าคน? บางคนยังเหมือนคนพาลยิ่งกว่าพวกข้าอีก!”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าเห็นด้วย ถามอีกว่า “แล้วเข้ามาได้อย่างไร?” เธอสงสัยอยู่บ้าง
เซี่ยงหวากำหมัดแน่น “
