ตอนที่ 207 แอบหนีไปแล้ว!
“ความวาบหวามล้นปรี่?”
เมื่อน้ำเสียงทุ้มต่ำที่มีแรงดึงดูดลอยเข้าหูมาจากด้านหลัง ร่างกายอิ่งอีแข็งทื่อ เห็นฮุยหลางก้มหน้าลง ยืนด้วยความเคารพ แอบด่าทออย่างอดไม่ได้ว่า ‘เจ้ามันไม่ใช่พี่น้องข้าจริงๆ นายท่านมาก็ไม่เตือนกันบ้าง!’
จากนั้นค่อยหันกายไป ครั้นเห็นหน้าบานแฉ่งของนายท่าน เขายกริมฝีปากที่แข็งทื่อขึ้นเรียก “นาย นายท่าน”
“ช่วงนี้บนใบหน้าข้ามีความวาบหวามล้นปรี่?” เจ้าตำหนักยมราชชำเลืองมองเขา แววตาที่ทรงอำนาจและเย็นเยียบจับจ้องบนร่างอิ่งอี ทำให้หวั่นใจอย่างอธิบายไม่ได้
“ไม่ ไม่ใช่นะขอรับ” เขาก้มหน้าลง ท่าทางเงอะงะ
“ข้าเหมือนได้ยินว่าเจ้าอยากรู้อยากเห็นเรื่องผู้ชายนัก? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฮุยหลาง พาอิ่งอีไปทิ้งไว้หอสายลมหนนาว ให้คอยสังเกตการณ์อยู่สักสามวัน” พูดจบก็หันตัวเดินกลับไป
“นายท่าน…”
อิ่งอีตะโกนตามหลังเจ้าตำหนักทั้งน้ำตานองหน้า “ข้าน้อยไม่สนใจผู้ชาย และไม่อยากรู้อยากเห็นอะไรด้วย หอสายลมหนาว ข้าน้อยไม่อยากไปนะขอรับ…”
“ฮี่ๆๆ เจ้าไม่ต้องร้องแล้ว คำที่นายท่านพูดชั่วนาตาปีไม่เคยคืนคำ เดินตรงไปเลย สหายอย่างข้าจะไปส่งเจ้าด้วยตัวเอง ฮ่าๆๆ!” ฮุยหลางหัวเราะอย่างย่ามใจ แล้วตบๆ ไหล่พลางลากเขาออกไป
อิ่งอีถลึงมองอีกฝ่าย ตะคอกว่า “ฮุยหลาง! เจ้าจงใจใช่หรือไม่?”
“ข้าขยิบตาให้เจ้าตลอด เจ้าไม่ตอบรับเองยังจะโทษใครอีก! เอาล่ะๆ นายท่านปฏิบัติต่อเจ้าดีมากนัก ครั้งก่อนข้าถูกทิ้
