ผู้นี้จะสวมหน้ากากไว้ตลอด แม้จะนอนก็ยังสวม คล้ายจะไม่อยากให้เธอจำเขาได้ หรือจะเป็นคนที่นางรู้จัก?
“ออกไป” นายท่านเหยียนเหลือบมองนาง น้ำเสียงเย็นชา
เห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วยักไหล่ ไม่พูดอะไรมาก เดินมานอนลงบนม้านั่งตัวยาวนอกห้อง ปิดตาลงแต่ยังนอนไม่หลับ ในใจกำลังครุ่นคิด ‘จะหนีออกไปยังไงดี? ก่อนหนีควรหอบยาทิพย์จิตวิญญาณไปหน่อยหรือไม่?’
เช้าตรู่วันถัดไป นายท่านเหยียนที่ตื่นขึ้นมาเดินออกไปนอกห้อง เห็นเงาร่างนั้นคดตัวอยู่บนม้านั่งตัวยาว ยาทาสีเขียวปนดำที่ผอกไว้บนหน้าผ่านไปหนึ่งคืนก็เหมือนจะแห้งแล้ว พื้นผิวจึงแตกออกเล็กน้อย แต่คนกลับยังหลับใหลนอนกรนราวกับหมู
เขายกขาขึ้นถีบขานาง กลับเห็นนางหดขาขึ้น พลางกระซิบว่า “ไปเล่นด้านโน้นไป อย่ามารบกวนข้า”
เขาเลิกคิ้วขึ้น แววตาลึกล้ำฉายประกาย มองลึกที่นาง ก่อนจะยกเท้าเดินออกไป มาถึงนอกเรือน ก็สั่งให้หทารอารักขายกน้ำมาให้เขาล้างหน้าบ้วนปาก
รอถึงเวลาอาหารเช้า เฟิ่งจิ่วพลิกตัว กลับลืมว่าที่ตัวเองนอนอยู่เป็นม้านั่งตัวยาว พอพลิกตัว ร่างก็ตกลงไปบนพื้นดังตุบ ความดังของเสียง ทำให้นายท่านเหยียนที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่ด้านนอกได้ยินเข้า
“ซี๊ด!”
เธอสูดหายใจน้อยๆ ลูบแขนที่ตกลงมาเจ็บแล้วลุกขึ้นยืน ร่างกายตื่นตัวขึ้นมา พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอิ่งอียืนอยู่ตรงประตูกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าแปลกใหม่ จึงถลึงมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ทันที
“มองอะไรของเจ้า? ไม่เคยเห็นคนล้มบนพื้นรึไ
