ั้ง
น่าเสียดาย เมื่อตกอยู่ในมือเขา คิดจะหนี ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว
“ซี๊ด!”
คนชุดดำวรยุทธ์ระดับสร้างรากฐานถูกเฟิ่งจิ่วเตะเข้าทีหนึ่ง ร่างกายถอยหลังไปป้องกันอยู่หลายก้าว กุมหน้าอกที่ถูกถีบจนเจ็บแล้วลูบๆ ก่อนจะสบถด่าเสียงเบา
“บ้าเอ้ย! เจ้าเด็กนี่กินอะไรโตมาเนี่ย? แรงเท้าหนักขนาดนั้นเลยรึ?”
เฟิ่งจิ่วเก็บเท้าชกหมัดโจมตีออกไปหาคนชุดดำระดับสร้างรากฐานอีกคนที่เข้ามาใกล้ ยิ้มเยือกเย็น “แน่นอนว่าต้องกินนมแม่โตมาน่ะสิ!”
ฟังคำพูดนี้ นายท่านเหยียนที่ยืนมือไพล่หลังอยู่ด้านล่างก็ยกมุมปากขึ้นมุมโค้งที่ยากจะสังเกตเห็น ดวงตาลึกล้ำจับจ้องบนร่างชุดแดง สั่งการว่า “จับคนลงมา”
“ขอรับ!”
ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังที่มองอยู่ข้างๆ ขานรับทันที สองคนในนั้นโผตัวออกไป แรงกดดันทรงพลังปกคลุมไว้ พอลงมือ ก็จับตัวเฟิ่งจิ่วไว้ได้
“เจ้าพวกบ้า! ไม่เพียงหมาหมู่ ยังจะใช้กำลังรังแกคนอ่อนแออีก! ซี๊ด! อย่าบิดซิ! แขนข้า!”
เธอร้องอย่างเจ็บปวด เบิกดวงตาขึ้นด้วยความโกรธ นี่คือความแตกต่างของพละกำลัง ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่
ต่อให้พละกำลังเธอเรียกได้ว่าเป็นที่หนึ่งไม่เป็นสองรองใครในแคว้นเล็กระดับเก้าอย่างแสงสุริยัน แต่พอมาถึงแคว้นกลางระดับหก เผชิญหน้ากับเหล่าเซียนผู้แข็งแกร่ง ก็ยังอ่อนแอโดยสิ้นเชิง
ผจญกับศัตรูเก่งกาจเช่นนี้ เดิมทีเธอก็รู้ว่าหนีไม่พ้น แต่ยังคิดจะลองดู เป็นไปตามคาด ผลลัพธ์ที่ได้ลองคือสองแขนถูกพลิกบิดไว้
ซี๊ด! ทุกทีที
