ต่งให้เจ้านะ!
“ทำไมจะให้คนอื่นเห็นไม่ได้?” จูชีไม่เข้าใจ
“ข้าจะหมั้นแล้ว!” เสินอิงอวี่กลั้นใจพูดออกมา
“นั่นก็เป็นเรื่องดีนี่นา ยินดีกับท่านด้วย พี่อิงอวี่ ในที่สุดท่านก็จะได้ออกเรือนแล้ว” จูชียิ้มกว้าง กล่าวอย่างจริงใจยิ่งนัก “ถึงตอนนั้น ข้ากับกวงจี้จะไปส่งท่านออกเรือนเอง”
เสินอิงอวี่พลันหน้าซีด “ส่งข้า…ออกเรือน? เจ้า เจ้าอยากส่งข้าออกเรือน?”
หมายความว่าไม่อยากมาสู่ขอนางน่ะสิ?
แต่จูชีไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของนางเลยสักนิด เขาตอบว่า “ใช่แล้ว ข้ากับกวงจี้ไปด้วยกัน พวกข้าสนิทกันปานนั้นย่อมไปไหนไปกันอยู่แล้ว ฮิฮิ…”
หัวใจของเสินอิงอวี่พลันเย็นเยือก
นางถึงขั้นอยากคาดคั้นถามเขาว่า ‘ข้าไม่ดีต่อเจ้าอย่างนั้นรึ? เจ้าถึงมาทำกับข้าแบบนี้’
แต่ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงไม่อนุญาตให้นางกล่าววาจาเช่นนั้นออกมา ทว่าในใจรู้สึกแย่อย่างยิ่ง
ขอบตาพลันแดงเรื่อ นางหันหลังเดินหนีไป
จูชีเห็นนางเดินจากไปกะทันหันก็รู้สึกว่าแปลกจริง ๆ
พี่อิงอวี่เป็นอะไรไปนะ?
ตกลงแล้วนางอยากให้เขาไปส่งนางออกเรือนหรือไม่กันแน่?
รออยู่นานแล้วก็ยังไม่เห็นเสินกวงจี้กลับมา จูชีสงสัยว่าอีกฝ่ายตกส้วมไปแล้วหรือเปล่า
แต่ครั้นไปดูก็พบว่าเสินกวงจี้กำลังนั่งถอนหญ้าอยู่ในพงหญ้าข้างนอกนั่นเอง
“นี่ เจ้าทำอะไรน่ะ?” จูชีกล่าวอย่างสงสัย “ข้ารอเจ้าอยู่ทางนั้นตั้งนาน เจ้าทำธุระเสร็จแล้วทำไมไม่มาเสียทีเล่า?”
“หา? ท่าน…ไม่เห็นพี่สาวข้าหรือ?” เสินกวงจี้ใ
