ือนางจุดจบคงไม่ดีนัก แต่เขาจะฆ่าตัวตายไม่ได้
“อ๊าก…”
เสียงกรีดร้องหลายเสียงลอยมาจากด้านนั้น เขาลืมตามองไป ก็เห็นเหล่าชายชุดดำทั้งหมดล้วนถูกซ้อมสลบลงบนพื้น ปากเผยอเล็กน้อยปิดไม่ลง เห็นได้ชัดว่าถูกชายหนุ่มเสยคาง
เห็นเช่นนี้ แววตาเขาหม่นลงน้อยๆ หัวใจก็ตกไปอยู่ตาตุ่ม
พวกเขาประมาทศัตรูเกินไป เดิมนึกว่าจะรับมือทั้งสองคนได้อย่างง่ายดาย กลับทำให้พวกเขาสิบกว่าคนต้องจบเห่ลงที่นี่ แล้วจะแจ้งสถานการณ์ตอนนี้ให้นายหญิงรู้ได้เช่นไร?
“บอกว่าหมัดพวกเจ้าไม่แกร่งไปกว่าข้าก็ไม่เชื่อ!”
กวนสีหลิ่นยกเท้าขึ้นถีบคนบนพื้นทีหนึ่ง ถึงจะเดินไปหาเฟิ่งจิ่ว คลี่ปากแย้มยิ้ม “เสี่ยวจิ่ว คนพวกนี้ถูกข้าชกเสยคางจนสลบไปหมดแล้ว”
เฟิ่งจิ่วกวาดตามองคนเหล่านั้นแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “ชำระล้างวรยุทธ์พวกเขาซะ”
“ได้เลย!”
หันตัวกลับโดยไม่พูดไม่จา ล้างวรยุทธ์ของคนพวกนั้นไปจนหมด ทันใดนั้น เมื่อวรยุทธ์สลายไป พวกเขาที่เดิมต่างสลบกันอยู่ก็ฟื้นคืนสติเพราะความเจ็บรุนแรง ทว่าคางถูกเสยไม่อาจส่งเสียงร้อง จึงทำเพียงดิ้นชักร่างอย่างกระเสาะกระแสะ
เห็นวรยุทธ์คนพวกนั้นถูกล้างไปในชั่วพริบตา สุดท้ายใบหน้าชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนสีซีดไร้สีเลือด ในดวงตาฉายแววตื่นตกใจ
วรยุทธ์ตั้งหลายสิบปี เขาจะยอมถูกชำระล้างได้อย่างไร?
“บอกสิ่งที่ข้าอยากรู้มา บางที ข้าอาจให้เจ้าได้ตายอย่างสบายๆ หน่อย”
ฟังเสียงที่ลอยมาจากด้านหลัง แววตาชายวัยกลางคนแน่วแน่ กัดฟันกรอด “อยากฆ่
