าก็ฆ่า! เจ้าอย่าได้คิดเลยว่าจะได้ข้อมูลอะไรจากปากข้า!”
“จริงรึ?”
มุมปากเฟิ่งจิ่วยกขึ้นหน่อยๆ พลันใช้ขาหนึ่งออกแรงเตะ เขาจึงงอขาทรุดลงคุกเข่าไป มือหนึ่งใช้กลิ่นอายพลังเร้นลับปิดผนึกวรยุทธ์ไว้ ขณะเดียวกันก็ฝืนยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าปาก
“หึ! ไยต้องกรอกยาพิษข้าด้วย? อยากฆ่าก็ฆ่า ข้าจะไม่ร้องขอความเมตตาหรอก!”
ชายวัยกลางคนแค่นเสียงหยัน ยาเม็ดนั้นที่เข้าปากมาอย่างกะทันหัน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นยาพิษเจาะลำไส้ เขาไม่กล้าพอจะฆ่าตัวตาย แม้จะไม่เต็มใจตายในเงื้องมือนาง แต่จะไม่ขลาดกลัวแม้แต่สักนิด!
หลังจากปิดผนึกวรยุทธ์เขาไว้ เธอก็เดินออกมาจากด้านหลัง เล่นมีดสั้นในมือ รอยยิ้มอิ่มเอมในดวงตาดูแปลกๆ อยู่บ้าง
“ไม่หรอก เจ้าพูดแน่ ซ้ำยังจะอ้อนวอนเพื่อบอกข้า”
……………………………
ตอนที่ 146 ยาชั้นดี!
เห็นประกายแปลกๆ ในดวงตานาง ใจชายวัยกลางคนพลันสั่นไหว และไม่สงบอยู่เล็กน้อย
“พี่ชาย ท่านลองไปดูทีว่าที่นี่มีของจำพวกคุกใต้ดินอยู่หรือไม่” เฟิ่งจิ่วหรี่สองตาลงยิ้ม ในดวงตาฉายประกายแสนตื่นเต้นใจ
“ได้สิ” แม้กวนสีหลิ่นไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร แต่ยังรีบไปทำตามคำพูดนั้น ค้นหาทั้งด้านนอกด้านในที่พำนักแห่งนี้ที่ก็ไม่นับว่าใหญ่โตอะไรสักรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว
“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ ไม่นานนัก ก็เห็นกวนสีหลิ่นกลับมา
“เสี่ยวจิ่ว ที่นี่ไม่มีคุกใต้ดิน แต่มีกรงเหล็กอยู่ คล้ายจะไว้ใช้ขังคน”
“งั้น
