โดยเฉพาะเมื่อเห็นเหล่าชายชุดดำต่างฉีกเสื้อตัวเองด้วยแววตาพร่ำเพ้อ สีหน้าก็ยิ่งเปลี่ยนไปยกใหญ่ แทบจะกู่ร้องอย่างไร้เสียง
“เจ้า เจ้าใช้ยานั่นกับพวกเรา…!”
ไม่ได้สงสัย แต่มั่นใจแน่นอน ร่างกายเร่าร้อนผิดมนุษย์ ปฏิกิริยาท่าทางของคนพวกนั้นยิ่งไม่ใช่ของปลอม แต่อย่างไรก็นึกไม่ถึงว่านางจะคิดวิธีเช่นนี้ออกมาได้
ต้องรู้ไว้ด้วยว่าพวกเขาล้วนเป็นชายชาตรีกันทั้งนั้น!
“ปล่อยข้าออกไป! รีบปล่อยข้าออกไปเร็ว!”
เมื่อเห็นคนพวกนั้นต่างดึงเสื้อผ้ากันและกัน ซ้ำหนึ่งในนั้นยังกอดขาเขาไว้พลางดึงกางเกง สีหน้าพลันซีดเผือดไร้สีเลือด ท่าทางตื่นตระหนกก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าอย่างไม่อาจปกปิด
“วางใจเถอะ ปริมาณยาที่ข้าใช้กับเจ้ายังน้อยนัก ที่พวกเขากินต่างหากถึงจะหนักกว่า”
นัยน์ตาฉายประกายความสนุกที่เป็นภัยร้าย เอ่ยอย่างไม่แยแสว่า “อยากออกมามีแค่วิธีเดียว บอกสิ่งที่ข้าอยากรู้ออกมาเสียดีๆ เช่นนั้น เจ้าก็ไม่ต้องโดนคนพวกนั้นรุมโทรมแล้ว ไม่งั้นล่ะก็ หึๆ…”
“อ๊าก! ออกไปให้พ้น!”
บุรุษผู้หนึ่งกระโจนไปหา เขาตกใจเสียจนหวีดร้อง ก่อนจะยกขาถีบคนออกไป สองมือจับเขย่าประตูกรงเหล็กไว้แน่น พร้อมแผดเสียงอย่างเสียขวัญ “ปล่อยข้าออกไป! ข้าจะพูด! ข้าจะบอกทุกอย่างที่เจ้าอยากรู้!”
……………………………
