าคงถูกเขาฆ่าตายหมดแล้ว แต่ยังดีที่ข้าจับสาวน้อยนี่กลับมาได้” ชายชุดดำที่จับเฟิ่งจิ่วไว้ผลักนางไปด้านหน้า เห็นนางซวนเซล้มลงบนพื้น
“พวกเจ้า พวกเจ้าเป็นใครกัน? ทำไมต้องจับข้ามา?” น้ำเสียงเธอสั่นเครือน้อยๆ มองคนรอบข้างด้วยดวงตาที่มีความหวาดกลัวและตื่นตระหนก
“เสียพี่น้องไปมากมายถึงจะจับสาวน้อยเช่นนี้มาได้ ไม่รู้จริงๆ ว่ามีอะไรพิเศษนัก” ชายชุดดำนายหนึ่งถลึงมองเฟิ่งจิ่วบนพื้นพลางพินิจดู
ชายชุดดำอีกคนจึงเผยรอยยิ้มแปลกๆ เอ่ยว่า “ดึงผ้าคลุมหน้าลง ขอลองดูใบหน้าค่าตาแท้จริงทีซิ สาวน้อยนี่ถึงตอนนี้ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าจริงนางเลย! อยากรู้จริงๆ ว่าหน้าตาจะงดงามเพียงใดกันแน่”
กำลังคิดจะลงมือ ก็เห็นชายวัยกลางคนเดินออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นเขา พวกชายชุดดำในสวนก็นอบน้อมกันขึ้นมาทันใด
“คารวะท่านผู้ปกปักษ์จั่ว”
เฟิ่งจิ่วปรายตาขึ้นมองไปทางผู้มาใหม่ด้วยความตื่นตกใจ หลังจากเห็นชายวัยกลางคน ก็รีบร้อนก้มหน้าลง ดวงตาที่หรี่ลงครึ่งหนึ่งฉายแววไอสังหารอันเยือกเย็น มุมปากใต้ผ้าคลุมหน้าเชิดโค้งขึ้นเล็กน้อย
คนคุ้นเคยเก่านี่นา!
แม้ตอนแรกใบหน้านี้ถูกซูรั่วอวิ๋นทำลาย ทว่าจะขาดความช่วยเหลือจากชายวัยกลางคนผู้นี้ไปไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าจะมาพบกันวันนี้ เรียกว่าควานหาแทบพลิกแผ่นดิน แต่กลับมาให้เจออย่างคาดไม่ถึงเสียจริงๆ
แววตาชายวัยกลางคนจับจ้องพินิจมองบนร่างเฟิ่งจิ่วที่ก้มหัวลงเล็กน้อยอยู่บนพื้น พอสังเกตดูก็รู้สึกคุ้นเคยนิดห
