วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะออกคำสั่งกับคนรับใช้ด้านนอกเรือน
“ขอรับๆ” คนรับใช้รีบร้อนขานรับ ผู้คนที่อึกทึกครึกโครมต่างปรี่กลับกันไป ถึงจะไปเชิญท่านหมอในจวนอย่างรวดเร็ว
เฟิ่งชิงเกอถึงจะเดินเข้ามา สีหน้ายังคงหวาดกลัว “ท่านพ่อ ท่านปู่เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?” เขามองไป เห็นนางน้ำตานองหน้า จึงปลอบประโลม “ไม่ต้องกลัวนะ มีพ่ออยู่จะไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้ เจ้ากลับห้องไปก่อนเถอะ พ่อจะส่งปู่เจ้ากลับเรือนเอง” ขณะที่พูด ก็ประคองท่านผู้เฒ่าที่หมดสติเดินออกไป
“ท่านพ่อ ลูกตามไปดูด้วยนะเจ้าคะ!” นางวิ่งตามมาต้อยๆ เอ่ยว่า “ลูกเป็นห่วงท่านปู่เจ้าค่ะ”
“ได้สิ!” เฟิ่งเซียวพยักหน้า แล้วปล่อยให้นางตามมา
พอวางท่านผู้เฒ่าลงบนเตียงได้ไม่นาน คนรับใช้ก็พาชายชราท่านหนึ่งเดินเข้ามา
“นายท่าน” ชายชราหันไปคำนับให้เฟิ่งเซียว
“หลินเหล่า เจ้ารีบเข้ามาตรวจท่านพ่อข้าเร็ว ลองดูทีว่าเขาไม่สบายตรงไหน” เฟิ่งเซียวกล่าวอย่างร้อนรน ให้สัญญาณเขาเข้ามา
“ขอรับ” หลินเหล่าขานรับ มองไปทางเฟิ่งชิงเกอที่ข้างเตียงแวบหนึ่งด้วยท่าทางสงบเยือกเย็น ถึงจะเดินเข้าไปช่วยตรวจดูอาการท่านผู้เฒ่าที่ข้างเตียง ผ่านไปสักพัก ก็ดึงมือกลับ เอ่ยถาม “นายท่าน ไม่ทราบว่าหลังจากท่านผู้เฒ่ากลับมา มีตรงไหนผิดปกติไปหรือไม่ขอรับ?”
ในดวงตาเฟิ่งเซียวเต็มไปด้วยความกังวลใจ ถอนหายใจ แล้วบอกว่า “หลังจากท่านพ่อเก็บตัวออกมาก็หนีไปข้างนอก ข้านึกว่าเขาออกไปร้านเห
