ุให้ท่านโกรธรึขอรับ?”
ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งไม่ตอบเขา เพียงก้าวยาวเดินไปด้วยสีหน้ามืดมน สายตาเคร่งขรึมและกลิ่นอายทั่วร่างช่างกดดันเสียจนน่าสะพรึงเล็กน้อย ทำให้เฟิ่งเซียวที่ตามอยู่ข้างกายอกสั่นขวัญแขวนอย่างอดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
พอเข้าจวนมา ผู้เฒ่าเฟิ่งก็นั่งลงบนตำแหน่งที่อาวุโส มือหนึ่งตบหน้าโต๊ะรุนแรง น้ำเสียงแหบแห้งกลับโกรธเกรี้ยวเต็มประดา ตะคอกออกมาด้วยความขุ่นเคือง “ไปตามคนมาให้ข้า!”
เฟิ่งเซียวที่ตามหลังเข้ามารีบร้อนออกหน้า กล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ “ท่านพ่อ ให้เรียกใครมารึขอรับ?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นหลานสาวคนโปรดของข้า!” เขากัดฟันพูดไม่กี่ประโยคนั้นอย่างหนักหน่วง แววตาแหลมคมราวใบมีด ราวกับกำลังพยายามข่มไฟโกรธไว้
“ชิงเกอรึขอรับ?”
เฟิ่งเซียวประหลาดใจ เห็นท่านผู้เฒ่าสีหน้าเดือดดาล จึงเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “ท่านพ่อ ท่านถามหาชิงเกอทำไมรึ? หรือนางทำให้ท่านโกรธ? คงไม่ใช่แน่! ท่านเก็บตัวออกมาก็วิ่งไปข้างนอก นางไม่พบท่านหลายเดือน ไม่น่าจะทำให้ท่านโกรธได้หรอก!”
“ปัง!”
ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งใช้มือหนึ่งตบลงบนหน้าโต๊ะรุนแรงเสียงดังลั่นสนั่น ทั้งร่างยืนขึ้นมาด้วยความโมโหโกรธา แล้วมองเขาอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าบอกว่าไปตามคนมาให้ข้า!”
……………………………
