ต้องเป็นผู้ที่ทำลายใบหน้าหลานสาวเขาแน่ๆ!’
หากเป็นเช่นนี้ เขาจะไม่ปล่อยคนผู้นั้นไปแน่นอน!
ในดวงตาเฉียบแหลมฉายแววดุเดือด เมื่อมองไปทางเฟิ่งจิ่ว ก็ผุดเผยรอยยิ้มอ่อนโยน “แม่หนูเฟิ่ง หลานอย่าได้หวั่นใจ รออยู่ที่นี่นะ ปู่จะลองกลับไปดูที่บ้านก่อน ไม่ต้องกังวล ปู่จะรีบมารับหลานโดยเร็ว”
ได้ยินเช่นนี้ เธอก็อบอุ่นใจ จึงเผยรอยยิ้มอิ่มเอมพร้อมทั้งพยักหน้า “อื้ม” แม้เดิมทีเธอไม่คิดจะรีบกลับไปเพียงนั้น แต่ในเมื่อเขารู้เรื่องหมดแล้ว งั้นก็ลองดูก่อนเถอะ!
หลังท่านผู้เฒ่าเฟิ่งเอ่ยกำชับ ก็ออกจากเรือนไปยังบ้านตระกูลเฟิ่ง ระหว่างทางกลับจวน พบเฟิ่งเซียวที่กำลังพาคนออกตามหา เมื่อเห็นเขา ก็ร้อนรนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเป็นกังวล
“ท่านพ่อ! ท่านไปไหนมาขอรับ? จะออกมาทำไมไม่คนพาไปด้วย? ข้าออกหาตามร้านเหล้าละแวกนี้รอบหนึ่งแล้วก็ยังไม่พบท่านเลย”
ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งเอามือไพล่หลังกวาดมองเขาแวบหนึ่ง ส่งเสียงหึหนักๆ สีหน้าหมองคล้ำ กำลังเก็บกดความโกรธเคืองอยู่อย่างเห็นได้ชัด กล่าวว่า “เจ้าต้องตั้งสติได้แล้ว! กลับไปข้าค่อยจัดการเจ้า!”
เฟิ่งเซียวสีหน้างุนงง ไม่รู้ท่านพ่อโมโหจากไหนมา กำลังจะเอ่ยถาม กลับเห็นเขาก้าวยาวเดินเข้าจวนไป จึงเร่งออกคำสั่งว่า “ไปซะ เรียกทุกคนกลับไป บอกว่าหาท่านผู้เฒ่าเจอแล้ว”
“ขอรับ” องครักษ์ด้านหลังขานรับ ก่อนจะหันตัวจากไปอย่างรวดเร็ว
เฟิ่งเซียวก้าวยาวตามเข้าไป พลางเอ่ยถาม “ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไป? ใครย
