ิมทีเมื่อครู่ข้าอยากบอกพ่อเจ้าว่าจะยกเลิกงานแต่งของพวกเรา แต่หลังท่านปู่ออกจากเก็บตัว ไม่รู้วิ่งหายไปไหน เขาก็พาคนไปตามหา เรื่องนี้ผ่านไปอีกสองสามวันข้าจะบอกเขาเอง”
นางโผเข้ากอดเขาไว้แน่น ฟูมฟายด้วยความตื่นตระหนก “ไม่! ข้าไม่ต้องการ! ท่านพี่มู่หรง ข้าไม่อยากถอนหมั้น ข้าชอบท่าน ชอบท่านมานานแสนนานแล้ว ท่านรู้บ้างหรือไม่?”
เขาปล่อยให้นางโอบกอด ดวงตาที่หลับลงมีความรู้สึกผิด “ชิงเกอ เจ้าอย่าเป็นเช่นนี้เลย จากนี้ไปข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเช่นน้องสาว ไม่ดีกว่าหรือ?”
“ไม่! ข้าไม่อยากเป็นน้องสาวท่าน ข้าไม่ต้องการ! ท่านพี่มู่หรง ท่านบอกสิ ข้ายังทำดีไม่พอใช่หรือไม่? ข้าผิดตรงไหนใช่หรือไม่? ท่านบอกมาเถิด ข้าจะแก้ไข จะปรับปรุงตัวได้แน่นอนเจ้าค่ะ” นางเงยหน้าร้องไห้พลางมองเขาอย่างเศร้าใจ ไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
นางทั้งชอบ และรักเขามากจริงๆ จึงเรียนรู้ทุกการเคลื่อนไหว คำพูด และท่าทางของเฟิ่งชิงเกอเพื่อเขา ถึงกับยอมใช้ตัวตนเฟิ่งชิงเกอไปตลอดชีวิตก็เพื่อเขา ใช้ใบหน้านางมาเผชิญหน้า ทว่าตอนนี้… ทว่าตอนนี้กลับนึกไม่ถึง ว่าเขาจะเอ่ยปากขอถอนหมั้น?
เขาดึงแขนนางที่กอดเอวตนไว้แน่นออก มองนางอย่างรู้สึกผิด “ชิงเกอ นี่ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ ความคิดนี้อยู่ในใจข้ามาระยะหนึ่งแล้ว จนกระทั่งวันนี้ถึงจะพูดออกมา ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจได้ สิ่งของเช่นความรู้สึกไม่อาจกล้ำกลืนฝืนทน ข้าเสียใจยิ่งนักที่ทำร้ายเจ้า”
สิ้นสุดน
